Monday, March 23, 2020

മോഹൻലാൽ, രജത്കുമാർ

                                          
 എന്നീ രണ്ടു വ്യക്തികളും അതീവ അപകടകരമായ കറിക്കൂട്ടുകളാണ്. ഏറ്റവും പ്രതിലോമകരമായ ജാതി മത വർഗാധിപത്യവും, യുദ്ധത്തിലൂന്നിയ ആപൽക്കരമായ ദേശീയതയും കാണിച്ച് അങ്ങേയറ്റം സ്ത്രീ വിരുദ്ധവും മനുഷ്യവിരുദ്ധ വുമായ നിലപാടുകൾ ഉള്ളവർ. ശാന്തമായ പുഞ്ചിരിയും സോ കോൾഡ് വരേണ്യ സാത്വികതയും തേച്ചുമിനുക്കിയ കത്തിയുടെ ഉറ മാത്രം.

രജത് കുമാർ വിഷവും വിദ്വേഷവും മണ്ടത്തരവും മാത്രം എഴുന്നള്ളിക്കുന്നതിൽ ഡോക്ടറേറ്റ് എടുത്തയാൾ...

ഇവർക്ക് ഫാൻബേസ് ഉണ്ടാകുന്നതിന് ജീർണിച്ച പൊതുബോധമാണ് കാരണം. ദരിദ്ര ദളിത സ്ത്രീ ന്യൂനപക്ഷ മനുഷ്യ വിരുദ്ധമായ പൊതുമനസ്സാണ് ഇവരെ വിഗ്രഹമാക്കുന്നത്...

ടെറിട്ടോറിയൽ ആർമി കേണലായി വന്ന മോഹൻലാൽ തിരുവനന്തപുരത്ത് ആദ്യം കണ്ടത് രാജപ്രമുഖനായിരുന്ന മാർത്താണ്ഡവർമ്മയേ ആണ്. വെറുമൊരു നായർ പടയാളി ആയി അന്ന് മോഹൻലാൽ സ്വയം പ്രഖ്യാപിച്ചു. ജനാധിപത്യ ഇന്ത്യയോടല്ല തിരിച്ചു കൊണ്ടു വരാൻ ഭൂരിപക്ഷ മതജാതി വാദികൾ ആഗ്രഹവും ആവേശവും കൊള്ളുന്ന രാജഭരണത്തോടാണ് മോഹൻലാൽ അന്ന് കൂറു കാണിച്ചത്...

കേരളത്തിൽ അന്ന് മുഖ്യമന്ത്രിയും നിയമസഭയും ഉണ്ടായിരുന്നു.

പത്തുമിനിറ്റിൽ ഒരു പെണ്ണിന്റെ ഗർഭപാത്രത്തിൽ ബീജം പ്രവേശിപ്പിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് പ്രസംഗിച്ച രജത്കുമാർ ഒക്കെ എല്ലാത്തരം സ്ത്രീ, പെൺകുഞ്ഞുവാവ പീഡനങ്ങൾക്കും പരോക്ഷ ഉത്തരവാദിയാണ്..

പീഡനങ്ങളേയും പീഡകരേയും ജനാധിപത്യത്തെ അവഹേളിക്കുന്നവരേയും പ്രത്യക്ഷത്തിലും പരോക്ഷത്തിലും പിൻതുണക്കുന്ന ഓരോരോരുത്തരും മനുഷ്യത്വ വിരുദ്ധതക്ക് ഒത്താശ ചെയ്യുന്നവരും തരം കിട്ടിയാൽ എല്ലാത്തരം പീഡനങ്ങളും രാഷ്ട്രീയ ശരിയില്ലായ്മയും യുദ്ധവെറിയും സമത്വവിരോധവും പ്രവർത്തിക്കുന്നവരുമാണ്.

Saturday, March 21, 2020

പോത്തോട്ടപ്പറമ്പ്


                                                  

മൂന്നര വയസ്സിലാണ് പോത്തോട്ടപ്പറമ്പിനെ പരിചയപ്പെടുന്നത്. ആദ്യമാദ്യം എത്ര നടന്നാലും തീരാത്ത ഒരു മൈതാനമായിരുന്നു അത്. അന്ന് എനിക്ക് കുഞ്ഞുപാദങ്ങളായിരുന്നുവല്ലോ. ആ പറമ്പിൽ ഏകദേശം മധ്യത്തിലായി ഒരു നീണ്ട കല്ല് നാട്ടിയിരുന്നു.

ആ കല്ലിനെപ്പറ്റി എത്ര അതിശയകഥകൾ ഉണ്ടായിരുന്നെന്നോ.. കഥകളെല്ലാം തുടങ്ങുന്നത് 'എന്റെ അമ്മൂമ്മ പറഞ്ഞതാ.. അല്ലെങ്കിൽ മുത്തശ്ശനോട് ഒരു സന്യാസി പറഞ്ഞതാ'... എന്ന മട്ടിലായിരുന്നു.

ആർക്കും ഉറപ്പില്ലാത്ത കാര്യങ്ങളാണ് കഥകളായി പ്രചരിച്ചിരുന്നതെന്നർഥം. കഥയുടെ കർതൃത്വം ആരുടെ തോളത്തും നമുക്ക് വെക്കാൻ പറ്റില്ല.. അതുമാതിരിയുള്ള കഥകൾ..

എല്ലാം പേടിക്കഥകൾ.. താഴ്ത്തപ്പെട്ട ജാതിക്കാരുടെ പ്രേതങ്ങൾ, ഒടിയന്മാർ.
തുള്ളിക്കൊരു കുടം പെയ്യുന്ന കർക്കടക മാസക്കാലത്തും തുയിലുണർത്താൻ വരുന്ന പാണന്മാർ അങ്ങനെ എല്ലാവരേപ്പറ്റിയും ഇഷ്ടം പോലേ കഥകളുണ്ട്

താഴ്ത്തപ്പെട്ട ജാതിക്കാരിൽ ആരു മരിച്ചാലും അവർ പോത്തോട്ടപ്പറമ്പിലെ കല്ലിൽ വന്ന് കുത്തിയിരിക്കുമെന്നാണ് കഥ.

എന്തിനാണ് അങ്ങനെ ഇരിക്കുന്നതെന്ന് അറിയില്ല. ഈ കഥകൾ കേൾപ്പിച്ചു തന്നവർക്കും അതറിയില്ല. ആ കല്ലിൽ തൊടാൻ പാടില്ലെന്ന് , അത് മരിച്ചവരുടെ ഇരിപ്പിടമാണെന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട് ഞാൻ..

ആ പറമ്പിൻറെ കിഴക്കുഭാഗത്തായി കുറച്ചു ചെറിയ പാറക്കെട്ടുകളുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ കുട്ടിയായിരുന്നപ്പോൾ മരിച്ചവരുടെ പായും മറ്റും അവിടെ ഉപേക്ഷിച്ചിരുന്നത് കണ്ട് ഭയന്നിട്ടുണ്ട്. നിലവിളിച്ചു കരഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

പോത്തോട്ടപ്പറമ്പിൽ തൃക്കൂരിൻറെ പരിസരങ്ങളിലെ ആൺകുട്ടികൾ ഫുട്ബോൾ കളിച്ചു പോന്നു. ആൺകുട്ടികളുടെ മാത്രമായിരുന്നു പോത്തോട്ടപ്പറമ്പ്. ഒരു പെൺകുട്ടി പോലും അവിടെ കളിച്ചിട്ടില്ല. പെൺകുട്ടികൾ ധിറുതിയിൽ പാദങ്ങൾ പെറുക്കി വെച്ച് പോത്തോട്ടപ്പറമ്പ് പെട്ടെന്ന് നടന്നു തീർക്കുക മാത്രം ചെയ്തു.

വല്ലപ്പോഴും അവിടെ സന്ധ്യാ സമയത്ത് സിനിമാപ്രദർശനം ഉണ്ടാകും.. അന്നേരമാണ് പെൺകുട്ടികളും സ്ത്രീകളും തോർത്തുമുണ്ടും വർത്തമാനക്കടലാസ്സും വിരിച്ച് , അതിന്മേൽ ഇരുന്ന് ഭയലേശമെന്യേ പോത്തോട്ടപ്പറമ്പിനെക്കൂടി അനുഭവിക്കുന്നത്. ആ സിനിമകൾക്ക് പോത്തോട്ടപ്പറമ്പിലും മികച്ച ഒരു തീയേറ്റർ ഉണ്ടാകുക വയ്യായിരുന്നു.

സിനിമയുടെ ഇടക്ക് റീലു പൊട്ടുമെങ്കിലും അതു സാരമില്ലായിരുന്നു. കുമാരസംഭവം, ജീസ്സസ്സ്, ഏഴാം കടലിനക്കരെ, വിടപറയും മുമ്പേ, ഡയാന - ചാൾസ് വിവാഹം, ഇൻഡ്യൻ റെയർ എർത്ത്സ് ഉണ്ടാക്കുന്ന പരിസ്ഥിതി മാലിന്യം....ഇങ്ങനെ പല ചലച്ചിത്രങ്ങളും ഡോക്യുമെന്ററികളും പോത്തോട്ടപ്പറമ്പ് ഓപ്പൺ എയർ തീയേറ്ററിൽ ഞാനും അനിയത്തിമാരും മാതുവിനൊപ്പം ഇരുന്ന് കണ്ടിട്ടുണ്ട്.

പോത്തോട്ടപ്പറമ്പിലെ കല്ലിന്മേൽ കഥകളിലേപ്പോലെ ആരും കുത്തിയിരിക്കുന്നില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. എന്നാലും വെറുതേ പേടിയാവും..

ഡോക്ടർ ആയിരുന്ന അച്ഛനാണ് മരണം എന്ന ശാരീരിക പ്രതിഭാസത്തെ ഭയന്ന് മനുഷ്യർ കഥകൾ ഉണ്ടാക്കുന്നതാണെന്നും ആ കല്ലിൽ തൊട്ടാൽ ഒന്നും വരില്ലെന്നും ധൈര്യം പഠിപ്പിച്ചത്. എവിടെ തൊടാനും അച്ഛൻ സമ്മതം തന്നിരുന്നു. തൊട്ടു നോക്കിയ ശേഷം കൈ സോപ്പിട്ട് കഴുകണമെന്നത് മാത്രമായിരുന്നു അച്ഛന്റെ നിർബന്ധം.

അങ്ങനെ പോത്തോട്ടപ്പറമ്പിലെ കല്ല് ഞങ്ങൾക്ക് അൽഭുതമല്ലാതായി. അതിൽ ആരും ഇരിക്കുന്നില്ലെന്നും ഉറപ്പായി. അവിടെ ഇരിക്കുന്ന താഴ്ത്തപ്പെട്ട ജാതിക്കാരുടെ ആത്മാവുകളെ ഓടിക്കാൻ ബ്രഹ്മരക്ഷസ്സ് എന്ന ഉയർത്തപ്പെട്ട ജാതിക്കാരുടെ ആത്മാവുകൾക്ക് വന്ന് ഉച്ചാടനമന്ത്രങ്ങൾ ചൊല്ലേണ്ട കാര്യമില്ലാതായി.

പതുക്കെപ്പതുക്കെ അത്തരം കഥകളിൽ ഞങ്ങൾക്ക് ചിരി വന്നു തുടങ്ങി..

പിന്നെ പോത്തോട്ടം.. തുലാമാസം ഒന്നാം തിയതി ആണ് പോത്തോട്ടം ഉണ്ടാവുക. തലേന്ന് തന്നെ പോത്തോട്ടപ്പറമ്പിലെ കല്ലിനു ചുറ്റും തൂത്തുവാരി വൃത്തിയാക്കി പിറ്റേന്നു രാവിലെ കല്ലിന്മേൽ ഒരു മാലയിട്ട് അലങ്കരിച്ച് വെക്കും.

പത്തുമണിയോടെ ആരംഭിക്കും.. കല്ലിനു ചുറ്റുമുള്ള പോത്തുകളുടെ ഓട്ടം. പോത്ത് ഉഷാറായി ഓടുന്നുണ്ടെങ്കിൽ പള്ള നിറച്ചും കള്ളു കുടിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് കാണികൾ പരസ്പരം കൈയിലടിച്ചു വാദിക്കും. പോത്തിനെ ഓടിക്കുന്ന കറുത്തു മെലിഞ്ഞൊട്ടിയ പാവപ്പെട്ട മനുഷ്യൻ ഒരു കള്ളുചാറയാണെന്ന് കാണികൾക്ക് ഡബിൾ ഉറപ്പാണ്. അവരാണ് ആ മനുഷ്യന് കള്ളൊഴിച്ചു കൊടുത്തതെന്ന് തോന്നും ആ ഉറപ്പോടെയുള്ള പറച്ചിൽ കേട്ടാൽ...

അച്ഛൻ പാതിരായ്ക്കും പുലർച്ചയ്ക്കുമൊക്കെ തൃശ്ശൂരിൽ നിന്ന് തൃക്കൂരേക്ക് വരാറുണ്ട്. അന്നേരത്തെല്ലാം കാറ് പോത്തോട്ടപ്പറമ്പിൽ നിറുത്തിയിടും. തൃക്കൂര് വീട്ടിൻറെ കൊച്ചു ഗേറ്റിലൂടെ കാറ് മുറ്റത്തേക്ക് വരുമായിരുന്നില്ല.

പോത്തോട്ടപ്പറമ്പിൻറെ ഒരതിര് നാഗമ്മാമിയുടെ മഠമായിരുന്നു. ഒത്തിരി മുളങ്കൂട്ടങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു ആ അതിർത്തിയിൽ.. മുള പൂക്കുമ്പോൾ പല സ്ത്രീകളും വന്ന് മുളയരി ശേഖരിച്ചിരുന്നതും പോത്തോട്ടപ്പറമ്പിലായിരുന്നു.

പെൺകുട്ടികളെന്ന നിലയിൽ ഒരിക്കലും പോത്തോട്ടപ്പറമ്പിൽ കളിക്കാൻ പറ്റിയിട്ടില്ല. ആഗ്രഹം ഉണ്ടായിരുന്നു. അതൊരു നഷ്ടമോഹമാണ്.. ഈ ജന്മത്ത് സഫലീകൃതമാകാത്ത മോഹം..

ഇന്ന് പോത്തോട്ടപ്പറമ്പ് നടന്നെത്താൻ പറ്റുന്ന കൊച്ചു മൈതാനമാണ് എനിക്ക്.. എൻറെ പാദങ്ങൾ ജീവിതത്തിൻറെ അവസാനമില്ലാത്ത മരുഭൂമികളിലൂടെ ഒരുപാട് നടന്നു കഴിഞ്ഞുവല്ലോ...

സ്നേഹം... പോത്തോട്ടപ്പറമ്പേ.

ഈ ഫോട്ടോ രണ്ടും ഞാൻ Biju Pavithra ബിജുവിനോട് ചോദിച്ചു മേടിച്ചതാണ്.

കണ്ണൻറെ ഡിസൈൻ

                                               

                                           



കണ്ണൻറെ ഡിസൈൻ... ആലപ്പുഴ കോസ്റ്റ്ഫോർഡിൻറെ അദ്ധ്വാനം..

ആ വീട്ടിലെ അമ്മ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു ഞങ്ങളെ..നല്ല വീടാണെന്നും സുഖമായി താമസിക്കുന്നുവെന്നും പറഞ്ഞു.

കേൾക്കുമ്പോൾ മനസ്സു നിറയുന്നു..

ഇന്ത്യയിലെ പല സംസ്ഥാന ങ്ങളിൽ നിന്നും ആരെങ്കിലും ഒക്കെ വിളിച്ച് നിങ്ങൾ ചെയ്ത വീട്ടിൽ ആഹ്ളാദത്തോടെ താമസിക്കുന്നുവെന്നും ഈ വീട് എന്നും നിങ്ങളുടേതു കൂടിയുമാണ് എന്ന് ഇടയ്ക്കിടെ പറയുന്നത് കേൾക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ...

സന്തോഷം... ആഹ്ളാദം... അഭിമാനം..

ദ് കോമൺ ഫാക്ടർ

                     
സ്ത്രീകളും പുരുഷന്മാരുമടങ്ങുന്ന ഒരു കൂട്ടം മനുഷ്യരോട് സംസാരിക്കുന്നത് സന്തോഷകരമാണ്.. എപ്പോഴും.. എനിക്ക് മനുഷ്യർ സംസാരിച്ചു കേൾക്കാനാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞ് അവരെ കേൾപ്പിക്കുന്നതിലധികം താത്പര്യം. എന്നാലും ചിലപ്പോൾ എനിക്കും ഒരു മണിക്കൂർ നേരം സംസാരിക്കേണ്ടി വരാറുണ്ട്.. വന്നിട്ടുണ്ട്..

മിക്കവാറും ഞാൻ ചുമയ്ക്കും. ചൂടു വെള്ളം കുടിക്കും.. എന്നാലും ഒരുമാതിരിയൊക്കെ സംസാരിച്ച് അവസാനിപ്പിക്കാറുണ്ട്.

സ്ത്രീകൾ ഷേക്ക് ഹാൻഡ് തരും.. കെട്ടിപ്പിടിക്കും.. ചിലർ ഉമ്മ തരും.. പുരുഷൻ മാർ ചിലപ്പോൾ തർക്കിക്കും. വാദിക്കും..എന്നാലും എൻറെ ഭാഗം ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കും. യാത്ര പറയുമ്പോൾ പൊതുവെ കൈകൂപ്പുകയും ചിലർ ഷേക്ക് ഹാൻഡ് തരുകയും ചെയ്യാറുണ്ട്.

ഈയിടെയാണ് വേദിയിൽ കളിയാക്കപ്പെട്ട രണ്ട് അനുഭവമുണ്ടായത്..

ഒന്ന് ഹാസ്യമെന്ന പേരിൽ നടത്തിയ ഒരു ഹാസ്യാഭാസമായിരുന്നു. ലെഗ്ഗിൻസ് ഇട്ട പെണ്ണിനെ കണ്ടാൽ പുരുഷന് ബലാത്സംഗം ചെയ്യാൻ തോന്നുമെന്ന് പറയുന്ന ആഭാസത്തരമായിരുന്നു ഹാസ്യമായി വിളമ്പപ്പെട്ടത്. 'മഴ പെയ്തപ്പോൾ അവളുടെ ഉടുപ്പിൽ ചെളി തെറിച്ചു..അത് നല്ല തമാശയായി ' എന്നൊക്കെ ഹാസ്യാവതരണം നടത്തുന്നവരിൽ നിന്ന് ബലാത്സംഗത്തമാശ കേൾക്കുക എന്നതാണല്ലോ നമ്മുടെ വിധിയും അവർക്ക് കഴിയുന്ന ഹാസ്യാവതരണത്തിൻറെ പരമകാഷ്ഠയും. കാറ്റടിച്ച് പെണ്ണിൻറെ കമ്മീസ് പൊങ്ങിയതാണ് ബലാത്സംഗ ഹാസ്യത്തിന്റെ കൊടിക്കൂറ..

കേട്ടിരുന്ന മനുഷ്യർ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.. കാരണം ആ ഹാസ്യം വിളമ്പിയത് ടിവിയിലെ കുത്തകഹാസ്യ അവതാരകരാണ്..

അടുത്ത വേദിയിൽ സ്ത്രീയായിരുന്നു ലെഗ്ഗിൻസ് ഇട്ട പെണ്ണിനെ കണ്ടാൽ ആണിന് ബലാത്സംഗം ചെയ്യാൻ തോന്നുമെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചത്. അത് ഗൗരവതരമായ ഒരു സ്ത്രീ ശാക്തീകരണ ചർച്ചയായിരുന്നു.. കേരളത്തിൽ യാതൊരു സ്ത്രീ ശാക്തീകരണവും വേണ്ട എന്ന് ആ സ്ത്രീ പറഞ്ഞു. പെണ്ണുങ്ങൾ മറ്റു പുരുഷന്മാരെ സ്വന്തം ആങ്ങള, അച്ഛൻ, മകൻ എന്നീ നിലയിൽ കണ്ടാൽ മാത്രം മതി. പിന്നെ ലെഗ്ഗിൻസ് ഇടരുത്. സ്ലിറ്റ് ഏറിയ കമ്മീസ് ധരിക്കരുത്. അടിക്കുന്ന ഭർത്താവിനെ ഉപേക്ഷിക്കരുത്.. സ്നേഹിച്ച് സ്നേഹിച്ച് അദ്ദേഹത്തെക്കൊണ്ട് നമ്മളെ സ്നേഹിപ്പിക്കാറാക്കണം.

വരുമാനമില്ലാത്ത പെണ്ണുങ്ങൾക്ക് കുടംബത്തിരുന്ന് തന്നെ ആടു വളർത്തൽ ചെയ്ത് അംബാനി യുടെപോലെ കോടീശ്വരരാകാം. ആത്മാർഥത ഉണ്ടായാൽ മാത്രം മതി.

ഡോക്ടറേറ്റും സർക്കാർ ജോലിയും അനേകായിരം ശിഷ്യരും ഒക്കെ ഉള്ള പൂജനീയ സ്ത്രീ ഇങ്ങനെ പറയുമ്പോൾ എല്ലാ പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും കൈയടിച്ചു പിൻതുണ നല്കും.

രണ്ടു സദസ്സിലും ലെഗ്ഗിൻസ് ധരിച്ചിരുന്ന് അങ്ങനെ ബലാത്സംഗത്തിന് അർഹതപ്പെട്ട് പീഡനം അസഹ്യമാണെന്നും പീഡകരെ ഉപേക്ഷിക്കണമെന്നും പ്രഖ്യാപിച്ച്, ആടു വളർത്തി അംബാനിയാവാൻ നോക്കാതെ ഒരു മണിക്കൂറോളം പ്രസംഗിച്ച ഞാൻ ആയിരുന്നു 'ദ കോമൺ ഫാക്ടർ..'

ഞാൻ അത്തരം കാര്യങ്ങൾക്കൊന്നും മറുപടി പറയരുതെന്ന് എന്നെ ക്ഷണിച്ചവർ ദൈന്യരാവും..

ഓരോരോ മാതൃകകൾ...

ജോതിരാദിത്യ സിന്ധ്യ

                                             
രാവിലെ Sudha Menon എഴുതിയത് വായിച്ചു

ജോതിരാദിത്യ സിന്ധ്യ കോൺഗ്രസ് വിട്ടു ബി ജെ പി ആയി മാറി..

യാതൊരു അൽഭുതവുമില്ല..മാറുമെന്ന് നല്ല ഉറപ്പായിരുന്നു.

അധികാരം മാത്രമാണ് ലക്ഷ്യമെന്ന് ധനത്തിനായി എത്ര വേണേലും രൂക്ഷമായി ചീത്തവിളിക്കുമെന്ന്
നേരിട്ടു കണ്ടറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

ജ്യോതിരാദിത്യ സിന്ധ്യയുടെ അമ്മായി വസുന്ധരാ രാജ സിന്ധ്യക്ക് ഒരു ലാറിബേക്കർ കെട്ടിടം വെച്ചുകൊടുത്തു.. 1994 - 95 കാലങ്ങളിൽ.. ന്യൂ ദൽഹിയിലെ സിന്ധ്യാ പോട്ടറീസ് ക്യാമ്പസ്സിൽ...

ഐ ആം ക്വീൻ ഓഫ് ധോൽപൂർ എന്നാണ് അവർ ഫോണിൽ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നത്.. പേര് പോലും പറയത്തില്ല..

ഒരു രാജസ്ഥാനി പട്ടിണിപ്പാവം കല്ലു മേസ്തിരിയുടെ ദിവസക്കൂലിക്കായി അതിഭീകരമായി വഴക്കുണ്ടാക്കുകയും അങ്ങനെ അയാളുടെ പതിനായിരം രൂപ കൊടുക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്തതാണ് ആ ക്വീനുമായുള്ള എൻറെ പരിചയം. അന്ന് അവരുടെ മകനും ഈ മരുമകനും ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു വാക്ക് അനുകൂലമായി പറയാമല്ലോ ആ പട്ടിണിക്കാരൻ മേസനുവേണ്ടി..

പതിനായിരം രൂപ അവർ ആ മേസന് കൊടുത്തില്ല.

പുറമേക്ക് മാത്രമായിരുന്നു അവരൊക്കെ ബിജെപിയും കോൺഗ്രസും..

ഉള്ളിൽ അവർ അതീവ അധികാരക്കൊതിയുള്ള പാവപ്പെട്ട മനുഷ്യരെ ചവുട്ടിമെതിച്ച് ചൂഷണം ചെയ്യാൻ പറ്റുന്ന മനസ്സുള്ള പഴയകാല രാജാക്കന്മാരും റാണിമാരുമാണ്.. ഓരോ ചില്ലിപ്പൈസക്കും വേണ്ടി അവർ അറുത്തുമുറിച്ച് കണക്കു പറയും.

അധികാരത്തിനു വേണ്ടിയുള്ള വിലപേശലിൽ അവർ എന്തു ചെയ്യുവാനും തയാറുള്ളവരാണ്.

കോൺഗ്രസ് രക്ഷപ്പെടാൻ ഓരോ കോൺഗ്രസുകാരും വിചാരിക്കണം...പ്രയത്നിക്കണം..

ഇടതുപക്ഷവും പല കഷണമായി വിഘടിച്ചു നില്ക്കാതെ പ്രയത്നിച്ച് സ്വന്തം നില ശക്തിപ്പെടുത്തണം. അല്ലെങ്കിൽ ഫാസിസത്തിന്റെ സർവനാശകരമായ കുത്തൊഴുക്കിൽപ്പെട്ട് ഈ രാജ്യം കല്ലിന്മേൽ കല്ലുശേഷിക്കാതെ തകർന്നടിയും.

കോൺഗ്രസിനും ഇടതുപക്ഷത്തിനും നേരത്തെ പററിയിട്ടുള്ള വീഴ്ചകൾ തിരുത്തി രാജ്യത്തിന് നേതൃത്വം നല്കേണ്ട ഉത്തരവാദിത്തമുണ്ട്.

ഫാസിസത്തിന് അതിൻെറ കോർ ഗ്രൂപ്പിനോടു മാത്രമേ വിശ്വസ്തത കാണുവെന്നും മറ്റ് ആരെ വേണമെങ്കിലും ഫാസിസം തുടച്ചു നീക്കുമെന്നതും നമ്മൾ ഓരോരുത്തരും ഓർക്കേണ്ടുന്ന കാര്യമാണ്.

രാജാക്കന്മാരും പ്രഭുക്കളും കൊടും പണക്കാരും എന്നും ഫാസിസത്തിന് ചൂട്ടു പിടിച്ചിട്ടേ ഉള്ളൂ. ചോദ്യം ചെയ്യാൻ ആരുമില്ലാതാവുന്ന പരിപൂർണ അധികാരത്തിൻറെ ലഹരിയോളം മത്തുപിടിപ്പിക്കുന്ന യാതൊന്നും തന്നെയില്ല ഈ പ്രപഞ്ചത്തിൽ...

Thursday, March 19, 2020

കണ്ണൻറെ അമ്മ


                                                           
09/03/20

വനിതാദിനത്തിൽ


07/03/20
                                       
08/03/20


കാലൊച്ച അടുത്തെത്തുന്നത് കേൾക്കാമോ, ഇന്ന് സാവിത്രീ വ്രതമാണ്..


                                                
06/03/20

ടി വി ചാനലുകൾ ഏഷ്യാനെറ്റ് ന്യൂസും മീഡിയാവണ്ണും ഡല്ഹി അക്രമം സംപ്രേഷണം ചെയ്തതിന് ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു...

കാലൊച്ച അടുത്തെത്തുന്നത് കേൾക്കാമോ?..

                                                                          
14/03/19
ഇന്ന് സാവിത്രീ വ്രതമാണ്..

തമിഴ് ബ്രാഹ്മണരുടെ താലി നൊയമ്പ്..

'ഉര്ഹാത വെണ്ണയും ഓരടയും നാൻ നോറ്റേൻ
ഒര്ക്കാലും എൻകണവൻ പിരിയാമൽ ഇരുക്കവേണം'

എന്ന പ്രാർഥന...

ഉപവാസം.. ചന്ദ്രന് നിവേദ്യം..

കഴുത്തിൽ പുതിയ മഞ്ഞൾച്ചരട്, തുളസിത്തറയിലെ തുളസിക്കും ദേവിവിഗ്രഹത്തിനും മഞ്ഞൾച്ചരട്...

അമ്മീമ്മയ്ക്കൊപ്പം ആഘോഷിച്ചു പോന്ന സാവിത്രീ വ്രതം..

പ്രസാധകൻ മാസിക


                                                    
03/03/20
ഇങ്ങനെ ഒരു കാര്യമുണ്ട്..

തിരുവനന്തപുരത്തു നിന്നിറങ്ങുന്ന പ്രസാധകൻ മാസികയിൽ മാർച്ച് ലക്കം മുതൽ ഒരു പരമ്പര എഴുതുന്നു..
                                                                              

യുവധാര

                                                             
                                                               
010320
പ്രശസ്തരായ എഴുത്തുകാർക്കൊപ്പം..
                                                                       

വീഡിയൊ കാണാം.
29/02/20

Tuesday, March 10, 2020

തൃക്കൂർ മഠത്തിൽ മാനസി മണികണ്ഠൻ

                                        

ഇന്നലെ കോയമ്പത്തൂർ അവിനാശി ബൈപ്പാസിൽ ഉണ്ടായ ബസ് അപകടം.. ഇവിടെ തിരുവനന്തപുരത്തിരിക്കുന്ന എന്നെ കരയിച്ചത് ഇങ്ങനേയും കൂടിയായിരുന്നു..

നന്നെ കുഞ്ഞായിരുന്നപ്പോഴേ ഞാൻ മാനസിയെ കണ്ടിട്ടുള്ളൂ. അവളുടെ വാൽസല്യനിധിയായ അച്ഛന്റെ കൈയിൽ.. എൻറൊപ്പം റാണിക്കൊപ്പം ഭാഗ്യക്കൊപ്പം കളിച്ചു വളർന്ന മണികണ്ഠൻ എന്ന മണിയുടെ കൈയിൽ..

എങ്ങനെയാണത് മറക്കുക?

പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ദു:ഖം നമ്മൾ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ മക്കൾ ഇല്ലാതാവുന്നത് കാണുകയാണത്രേ!!. മണി ഇപ്പോൾ ആ വേദന വിഴുങ്ങുകയാണ്. മാനസി അവൻറെ ഒരേയൊരു കുഞ്ഞാണ്. എം ബി എ ക്ക് അഡ്മിഷൻ കിട്ടിയ ആ കുഞ്ഞ് ആദ്യമായാണ് തനിച്ചൊരു യാത്ര ചെയ്യുന്നത്. അച്ഛനായ മണികണ്ഠനോ അമ്മയായ ബിജുവോ കൂടെയില്ലാതെ മാനസി എങ്ങും പോയിട്ടില്ല. പക്ഷേ, ഈ യാത്ര അവൾ ഒറ്റയ്ക്ക് തന്നെ നിർവഹിക്കണമായിരുന്നുവല്ലോ. അവൾക്ക് പോകേണ്ട സമയവും പോകേണ്ട രീതിയും ആ കുഞ്ഞിളം കൈകളിൽ നേരത്തേ കുറിക്കപ്പെട്ടിരുന്നുവല്ലോ.

ഏറെക്കാലം മണിയോടും പെങ്ങളുമാരായ ഉമയോടും ജ്യോതിയോടും ഒപ്പം കളിച്ചിട്ടുണ്ട്. മണിയുടെ അമ്മയാണ് എന്നേയും റാണിയേയും അഞ്ചു വർഷക്കാലം ശാസ്ത്രീയ സംഗീതം പഠിപ്പിച്ചത്. മണിയുടെ മൂത്ത പെങ്ങൾ രാജേശ്വരി യും ആങ്ങള മുരളിയും കുറച്ചുകൂടി മുതിർന്നവരായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് അവർക്കൊപ്പം അങ്ങനെ കളിച്ചിട്ടില്ല.

അമ്മയുടേയും അമ്മീമ്മയുടേയും ഒരു ബന്ധു അമ്മായിയുടെ മകനായിരുന്നു മണിയുടെ മുത്തച്ഛൻ. അമ്മീമ്മ അദ്ദേഹത്തെ കിട്ടച്ചാമി അത്താൻ എന്നു വിളിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യയെ അത്താമന്നീ എന്നും.. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകൾ രാധ അമ്മയുടേയും അമ്മീമ്മയുടേയും മീനാപെരിയമ്മയുടേയും സുഹൃത്തായിരുന്നു. കിട്ടച്ചാമി അത്താനും അത്താമന്നിയും ഉണ്ടായിരുന്നപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ആ വീടുമായി വലിയ ബന്ധമൊന്നും പുലർത്തീരുന്നില്ല. അവർ കടന്നു പോയതിനു ശേഷമാണ്‌ അത്താൻറെ മകൻ വെങ്കിടാചലമെന്ന കോന്തമാമാവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകൻ മണിയും ഒക്കെ ഞങ്ങളുടെ കൂടിയും ബന്ധുക്കളാകുന്നത്.

ആ വീട്ടിൽ ഞങ്ങൾ ഒരു വിവേചനവും ഒരുകാലത്തും സഹിക്കേണ്ടി വന്നിട്ടില്ല. കോന്തമാമ പങ്കെടുക്കുന്ന പൂണൂൽ കല്യാണങ്ങളിലും മറ്റു ആഘോഷങ്ങളിലുമെല്ലാം അദ്ദേഹം സ്വന്തം മക്കളായ ഉമക്കും മണിക്കും ജ്യോതിക്കുമൊപ്പം എന്നേയും റാണിയേയും കൊണ്ടു പോകുമായിരുന്നു. വേദങ്ങളിൽ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതെല്ലാമാണ് ശരിയെന്ന് വാദിച്ച് ഞങ്ങളുടെ എല്ലാവരുടേയും സയൻസ് പഠനത്തിലുള്ള അറിവിനെ കോന്തമാമാ എല്ലായ്പോഴും വെല്ലുവിളിക്കുമായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തോട് വാദിച്ച് ഞങ്ങളുടെ തൊണ്ട അടയും.. എന്നാലും വാദവും തർക്കവും ഉശിരോടെ തുടരും.

മണി ജോലിയുടെ തുടക്കക്കാലത്ത് ദില്ലിയിലെ രോഹിണിയിൽ പാർത്തിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ പാട്ടു ടീച്ചറായിരുന്ന മണിയുടെ അമ്മ അവിടെ താമസിച്ചിരുന്ന കാലത്ത് ഞാനും റാണിയും പോയി ടീച്ചറെ കണ്ടു വന്നിട്ടുണ്ട്. അന്നും ഒരു വിവേചനവും അവർ കാണിച്ചിട്ടില്ല. മണിയും ജാതി മാറി വിവാഹം കഴിച്ചിരുന്നതുകൊണ്ടു മാത്രമായിരുന്നില്ല അത്.. ആദ്യം മുതലേ അവർ അങ്ങനെയായിരുന്നു.

ഇന്നലെ മാനസിയുടെ അത്തയായ(അമ്മായി) ജ്യോതിക്കും രാജേശ്വരിക്കും ഒപ്പം ഞാനും കരഞ്ഞു.. സങ്കടപ്പെട്ടു.... വേദനിച്ചു..

മാനസി അധികം വേദന അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല എന്ന് വിചാരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ് ഞാൻ

ഇന്ന് ആ അരുമക്കുഞ്ഞിൻറെ ശരീരവും അപ്രത്യക്ഷമാകും...

മണിയും ഭാര്യ ബിജുവും എങ്ങനെയാണിത് സഹിക്കുക.. പ്രായം ചെന്ന പാട്ടിയായ ഞങ്ങളുടെ പാട്ടുടീച്ചർ എങ്ങനെ താങ്ങും ഈ വേദന..

മരണങ്ങൾ പലപ്പോഴും കൊടും ക്രൂരതകളുമാണ്..

Thursday, February 27, 2020

എന്റെ പുസ്തകങ്ങൾ ഇവിടങ്ങളിൽ ലഭിക്കും.






                                                               

എന്റെ അഞ്ച് പുസ്തകങ്ങൾ വാട്ട്സപ്പ് മെസേജ് വഴിയൊ ഫോൺ ചെയ്തൊ വീപിപി ആയി ലഭിക്കുവാൻ താഴെ കൊടുക്കുന്ന നമ്പറുമായി ബന്ധപ്പെടുക.
വാട്ട്സപ്പ് / ഫോൺ: 9562 540 981
                                             
                                               
                           
                             
1. അമ്മീമ്മസ്പർശങ്ങൾ
ലോഗോസ് ബുക്ക്സ്
ലോഗോസ് ഓൺലൈൻ
എന്നിവിടെ കിട്ടും.

പുസ്തകം ലഭിക്കുന്ന ചില സ്റ്റാളുകൾ:
Logos Books,
Vilayoor post,
Pattambi
679 309

edappal - shona books
trivandrum - MK books, Statue and Ideal books, ss kovil road
thrissur - green books, mg road
palakkad - vaikhari books, near town stand
calicut - arya books, stadium complex
thalassery - open books, mg road
Ernamkulam - CICC Books, Press club road

9809978193
ഈ നമ്പറിൽ വിളിച്ചാലും വീപിപി ആയി പുസ്തകം ലഭ്യമാണ്.

2. എച്‌മുക്കുട്ടിയുടെ കഥകൾ  (43 കഥകൾ)
ചിന്ത പബ്ളിക്കേഷൻസ്

3. ജീവിതമാണ്. (അനുഭവക്കുറിപ്പുകൾ)
മാതൃഭൂമി ബുക്ക് ഷോപ്പുകൾ,
തൃശൂർ കറന്റ് & ഗ്രീൻ ബുക്ക്സ്,
ഇന്ദുലേഖ നെറ്റ് വർക്ക് സ്റ്റോർ
എന്നിവിടെ ലഭിക്കും.


http://www.indulekha.com/jeevithamanu-memoirs-echmukutty…
--------------------------------------------------

4. ഇതെന്റെ രക്തമാണിതെന്റെ മാസമാണെടുത്തുകൊള്ളുക (ആത്മകഥ)
DC Books,
Maple Books,
Amazone,
DC Online
എന്നിവിടെ ലഭിക്കും.

DC books
https://onlinestore.dcbooks.com/…/ithente-rakthamanithente-…
Amazon
https://www.amazon.in/…/pro…/9352827872/ref=cx_skuctr_share…

Kerala Bookstore
https://keralabookstore.com/…/ithente-rakthamanithe…/13164/…

-----------------------------------------------------------
5. വ്യാഴവട്ടങ്ങളിൽ ചിതറിത്തെറിക്കുന്നത്. (നോവൽ)
6. വേറിട്ടുമാത്രം കത്തിയമരുന്ന ചില ശരീരങ്ങൾ. (നോവൽ)
ലോഗോസ് ബുക്ക്സ്
ലോഗോസ് ഓൺലൈൻ
എന്നിവിടെ കിട്ടും.

പുസ്തകം ലഭിക്കുന്ന ചില സ്റ്റാളുകൾ:
Logos Books,
Vilayoor post,
Pattambi
679 309

edappal - shona books
trivandrum - MK books, Statue and Ideal books, ss kovil road
thrissur - green books, mg road
palakkad - vaikhari books, near town stand
calicut - arya books, stadium complex
thalassery - open books, mg road
Ernamkulam - CICC Books, Press club road

9809978193
ഈ നമ്പറിൽ വിളിച്ചാലും വീപിപി ആയി പുസ്തകം ലഭ്യമാണ്.

http://www.readersshoppe.com/home/index.php
---------------------------------------------------
ഇപ്പോൾ ഷാർജ പുസ്തകോത്സവത്തിലും നാലു പുസ്തകങ്ങളും ലബ്യമാണ്.
Hall no 7
Staal ZB 10
Z4 Books


7.  അമ്മീമ്മക്കഥകൾ
(ലഭ്യമല്ല)   

വെട്ടത്താന്‍ ചേട്ടന്‍റെ ബ്ലോഗ് കുറിപ്പുകള്‍

09/10/16
 

വെട്ടത്താന്‍ ചേട്ടന്‍റെ ബ്ലോഗ് കറിപ്പുകള്‍ക്ക് ഞാനെഴുതിയ ആമുഖമോ അവതാരികയോ സ്നേഹ പരിചയമോ എന്താണെന്ന് വെച്ചാല്‍ അത് ഇതോടൊപ്പം ചേര്‍ക്കുന്നു. അത് അദ്ദേഹത്തോടുള്ള എന്‍റെ സ്നേഹാദരങ്ങളായി മാത്രം കാണാന്‍ അപേക്ഷിച്ചുകൊണ്ട്....

വെട്ടത്താന്‍ ചേട്ടന്‍റെ ബ്ലോഗ് കുറിപ്പുകള്‍

വളരെക്കാലമായി മുടങ്ങാതെ വായിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന കുറിപ്പുകളെപ്പറ്റി എഴുതാന്‍ ശരിക്കും വലിയ പ്രയാസമാണ്. കാരണം വായിച്ച് വായിച്ച് അത് നമ്മുടെയാണെന്ന് നമ്മുടെ മാത്രമാണെന്ന് തോന്നിപ്പോകും. സ്വന്തമെന്ന വിചാരം കടന്നു കൂടിയാല്‍ പിന്നെ എഴുത്ത് അവതാരികയായാലും ആസ്വാദനമായാലും അഭിപ്രായമായാലും അംഗീകാരമായാലും വിമര്‍ശനമായാലും പൂര്‍ണമായും സത്യസന്ധമാവില്ല.

അതുകൊണ്ട് എന്‍റെ ഈ എഴുത്തിലും ഒരു പക്ഷഭേദം കണ്ടേക്കും.. എനിക്കിഷ്ടമുള്ള കുറിപ്പുകളെപ്പറ്റി എഴുതുമ്പോള്‍ തോന്നുന്ന ഒരു പക്ഷഭേദം. അത് വായനക്കാരി എന്ന എന്‍റെ സ്വാതന്ത്ര്യമായി വിട്ടുകളയുക.

മലയാളത്തിലെ ബ്ലോഗര്‍മാര്‍ക്കിടയില്‍ പരിചയപ്പെടുത്തലാവശ്യമില്ലാത്ത ഒരാളാണ് വെട്ടത്താന്‍ ചേട്ടന്‍. മറ്റുള്ളവരുടെ ബ്ലോഗുകള്‍ വായിക്കുകയും വിലയിരുത്തുകയും കൃത്യമായി അഭിപ്രായം രേഖപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരാള്‍. സ്വന്തം ബ്ലോഗിലും തലയുയര്‍ത്തി നിന്നു തന്നെ തനിക്ക് ശരിയെന്ന് തോന്നുന്നത് എഴുതുന്ന ഒരു ബ്ലോഗര്‍. നടു വളയ്ക്കുകയോ അഭിപ്രായം മാറ്റുകയോ വഴവഴ എന്ന് അവിടേമില്ല ഇവിടേമില്ല എന്ന മട്ടില്‍ കയ്യാലപ്പുറത്തെ തേങ്ങയാവുകയോ ഒന്നും വെട്ടത്താന്‍ ചേട്ടന്‍ ചെയ്യാറില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ എല്ലാ അഭിപ്രായങ്ങളോടും എനിക്ക് എപ്പോഴും യോജിക്കാനാവുകയില്ലെങ്കിലും ആ അഭിപ്രായപ്രകടനങ്ങളിലെ ആര്‍ജ്ജവവും സത്യസന്ധതയും ഉറപ്പും എന്നും എന്‍റെ വ്യക്തിപരമായ ആദരം പിടിച്ചു പറ്റിയിട്ടുണ്ട്.

രാഷ്ട്രീയവും എഴുത്തും എന്നല്ല എല്ലാ സാമൂഹ്യപരിതസ്ഥിതികളും സ്ത്രീകളെ ഒരു പ്രത്യേക രീതിയില്‍ ഒതുക്കിക്കളയുന്നുവെന്ന് ഏറിയകൂറും മനസ്സിലാക്കുന്ന ഒരു ബ്ലോഗറാണ് വെട്ടത്താന്‍ ചേട്ടന്‍. ആ അഭിപ്രായം അദ്ദേഹം പലപ്പോഴും തുറന്ന് പ്രകടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ആ വീക്ഷണം അടയ്ക്കാക്കുരുവികളുടെ രോദനം എന്ന പോസ്റ്റില്‍ തികഞ്ഞ ആര്‍ജ്ജവത്തോടെ അവതരിപ്പിക്കുകയും സ്ത്രീകള്‍ സ്വന്തം കാലില്‍ നില്‍ക്കണമെന്ന അഭിപ്രായം ഏതു ഫെമിനിസ്റ്റിനേക്കാളും ഉറപ്പോടെ പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. മനുഷ്യരെ മൊത്തം ബാധിക്കുന്ന ഈ പ്രശ്നത്തിന്‍റെ പരിഹാരം കുടുംബങ്ങളില്‍ നിന്ന് തന്നെ ആരംഭിക്കണമെന്നും അദ്ദേഹത്തിനഭിപ്രായമുണ്ട്.

അച്ഛനാകണമെങ്കില്‍ സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കണമെന്നും മറ്റുള്ളവര്‍ അപമാനിക്കുമ്പോള്‍ അവരെ വഴക്കു പറഞ്ഞ് നമ്മെ ചേര്‍ത്തു നിറുത്തി സാന്ത്വനിപ്പിക്കണമെന്നും അച്ഛന്‍ എന്ന പോസ്റ്റില്‍ വെട്ടത്താന്‍ ചേട്ടന്‍ എഴുതിയത് വായിച്ച് ഞാന്‍ കരഞ്ഞുപോയിട്ടുണ്ട്. എന്‍റെ മനസ്സ് എന്നെ ഒരിയ്ക്കലും കാണാത്ത ഈ ആള്‍ എങ്ങനെ അറിയുന്നുവെന്ന് അതിശയിച്ചിട്ടുണ്ട്.

വാര്‍ദ്ധക്യത്തിന്‍റെയും ഒറ്റപ്പെടലിന്‍റെയും ബുദ്ധിമാന്ദ്യത്തിന്‍റെയും ഒക്കെയായ അന്നമ്മ , അനുവിന്‍റെ അമ്മ എന്ന പോസ്റ്റുകള്‍ കണ്ണ് നിറയിക്കുന്നതാണ്. ഇമ്മാതിരി മനുഷ്യരെ ഒത്തിരി പരിചയമുള്ളതുകൊണ്ട് സത്യമായും എന്നെ വളരെക്കാലം നീറ്റിയിരുന്നു ഈ രചനകള്‍.

അവിശ്വാസത്തിന്‍റെ പുകച്ചുരുള്‍, ഒരു റ്റെലഫോണ്‍ റ്റാപ്പിംഗിന്‍റെ കഥ, എന്നീ പോസ്റ്റുകള്‍ ഇത്തിരി സര്‍വസാധാരണമായിപ്പോയി. അത് എല്ലാവരും പറയുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ മാത്രമാണ്. വെട്ടത്താന്‍ ചേട്ടന്‍ അതൊന്നും എഴുതേണ്ടിയിരുന്നില്ലെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നുണ്ട് ഇപ്പോഴും..

ടി വി കൊച്ചുബാവയെക്കുറിച്ചുള്ള അനുസ്മരണം ഒരു അഖില കേരള ചെറു കഥാ മല്‍സരത്തിന്‍റെ കഥ എന്ന പോസ്റ്റ് അതീവഹൃദയസ്പര്‍ശിയാണ്. കൊച്ചുബാവയുടെ മിക്കവാറും എല്ലാ രചനകളിലൂടെയും പലവട്ടം കടന്നു പോയ ഒരുവളെന്ന നിലയില്‍ ആ പോസ്റ്റ് മനസ്സിനെ അഗാധമായി സ്പര്‍ശിച്ചു.

ഒരു അള്‍ത്താര ബാലന്‍റെ ഓര്‍മ്മക്കുറിപ്പുകള്‍ വായിച്ച് ഞാന്‍ ഇങ്ങനെ ഒരു അഭിപ്രായം കുറിച്ചു. 'ഇതിലെഴുതിയത് പലതും എന്നെപ്പറ്റിയാണു. ഞാന്‍ അള്‍ത്താര ബാലനൊന്നുമായിരുന്നില്ല. അതെനിക്ക് വയ്യല്ലോ. എന്നാലും വിശ്വാസത്തിന്‍റേയും അവിശ്വാസത്തിന്‍റേയും പിടിയില്‍ കിടന്ന് ഞാന്‍ നുറുങ്ങിപ്പോയിട്ടുണ്ട്. ചോദ്യങ്ങളുടെ ഉത്തരം തേടി ഞാന്‍ കൂട്ടം തെറ്റുകയും ചെയ്തു. പെട്ടെന്ന് എന്നെ കണ്ടതു പോലെ തോന്നി.' ഇന്ന് ആ കുറിപ്പിലൂടെ കടന്നു പോവുമ്പോഴും അത് തന്നെയാണ് എനിക്ക് പറയാനുള്ളത്.

ഒരു ധീരയുവാവിന്‍റെ പരോപകാരശ്രമങ്ങള്‍ വായിക്കുമ്പോള്‍ ഒരു പുഞ്ചിരി വിടരും. മദ്യപര്‍ അപഹാസ്യരാകുന്നതിനെപ്പറ്റി മാത്രമല്ല അതിലുള്ളത്.. ചെറുപ്പത്തില്‍ നമ്മള്‍ എത്ര പെട്ടെന്ന് ഒരു ആളാവാന്‍ നോക്കുകയും അങ്ങനെ ആവാന്‍ കഴിയാതെ ഇളിഭ്യരാവുകയും ചെയ്യുന്നുവെന്ന് നമ്മുടെ ഭൂതകാലം പുഞ്ചിരിയുതിര്‍ക്കും. കഞ്ചാവ് വലിക്കുമ്പോള്‍ എടുക്കേണ്ട മുന്‍ കരുതലുകള്‍ എടുക്കുമ്പോള്‍ ഊറുന്ന പുഞ്ചിരി പൊട്ടിച്ചിരിയായി മാറാന്‍ വളരെ എളുപ്പം. മനോഹരഹാസ്യം വെട്ടത്താന്‍ ചേട്ടനു അനായാസമായി വഴങ്ങുമെന്നര്‍ഥം.

കാട് പഠിപ്പിക്കുന്ന പാഠങ്ങളുണ്ട്. അതു പഠിക്കാന്‍ പോയതിന്‍റെ കഥയാണ് മലവെള്ളപ്പാച്ചിലില്‍.. ഭയം തോന്നും ശരിക്കും. കാരണം ജീവന്‍റെ വില എല്ലാ പാഠങ്ങള്‍ക്കും മുകളിലാണല്ലോ. ജീവനെ നിലനിറുത്താനുള്ള തത്രപ്പാടാണല്ലോ നമ്മുടെ ഈ ഓട്ടമെല്ലാം.

മുന്‍ വിധികളാണ് മനുഷ്യജീവിതത്തെ തകര്‍ക്കുന്നത്. മുന്‍ വിധികള്‍ അവയില്‍ നിന്നും ജനിക്കുന്ന ഭയം, പിന്നെയുണ്ടാവുന്ന അരക്ഷിതാവസ്ഥ … ഇതിനെയൊക്കെ രാഷ്ട്രീയവും മതവും അളക്കാനാവാത്തവിധത്തില്‍ അപകടകരമായി ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഫലം നിരന്തര കലാപങ്ങളാണ്. സര്‍ദാര്‍ജിയിന്‍ കനിവ് വായിക്കുമ്പോള്‍ ഈ പാഠമുള്‍ക്കൊള്ളുന്നതോടൊപ്പം മനുഷ്യനന്മയുടെ അപൂര്‍വരശ്മികള്‍ പരത്തുന്ന പ്രകാശവും നമുക്ക് കാണാന്‍ കഴിയും.

'ഓമന' ദൈവത്തോടുള്ള ഒരു ചോദ്യമാണ്.. വെട്ടത്താന്‍ ചേട്ടന്‍ മാത്രമല്ല, വായിക്കുന്ന ഓരോരുത്തരും ആ ചോദ്യം ദൈവത്തോട് ചോദിക്കുന്നുണ്ട്. അസ്വസ്ഥരാകുന്നുണ്ട്. ദൈവമാകട്ടെ നിശ്ശബ്ദത പാലിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അതുപോലെ ചാക്കോച്ചന്‍റെ ഒരു ദിവസമെന്ന പോസ്റ്റും ദൈവങ്ങളോടുള്ള ചോദ്യമാണ്... ഒപ്പം മനുഷ്യരോടാകമാനമുള്ള ചോദ്യമാണ്. ഇങ്ങനെയാണോ മനുഷ്യര്‍ ജീവിയ്ക്കേണ്ടത് ? ഇങ്ങനെയല്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ എങ്ങനെയാണ് ജീവിയ്ക്കേണ്ടത്?

മനുഷ്യമനസ്സ് എത്രത്തോളം പ്രവചനാതീതമാണെന്ന് പറയുകയാണ് വെട്ടത്താന്‍ ചേട്ടന്‍ കളരിഗുരുക്കളുടെ മരണം എന്ന പോസ്റ്റിലൂടെ. ശരീരത്തിന്‍റെ ആരോഗ്യമോ മെയ് വഴക്കമോ ഒന്നും മനുഷ്യമനസ്സിനെ ബലപ്പെടുത്തുന്നില്ല. അത് ജീവിതമുയര്‍ത്തുന്ന ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് മുന്നില്‍ പലപ്പോഴും പകച്ചു നിന്നുപോകുന്നു. ദയനീയമായ അവസ്ഥകളില്‍ തിരികെ പിടിക്കാനാവാത്തവിധം തകര്‍ന്നുപോകുന്നു.

ചാട്ടത്തില്‍ പിഴച്ചവരെക്കുറിച്ച് വായിക്കുമ്പോള്‍ അന്നത്തെ പോലെ ഇന്നും എന്‍റെ കണ്ണില്‍ നീര്‍ നിറഞ്ഞു. തൊഴില്‍രഹിതനായ ഭര്‍ത്താവിനേയും മകനേയും പോറ്റി , ഭര്‍ത്താവിന്‍റെ സംശയരോഗത്തിനു ഉത്തരങ്ങള്‍ വിശദീകരിച്ച് വിശദീകരിച്ച് , മുട്ടത്തോടിന്‍റെ പുറത്ത് നടക്കുമ്പോലെ ജീവിതം തുടരുകയും ഒടുവില്‍ തികച്ചും ഏകാകിനിയായിത്തീരുകയും ചെയ്ത ഒരു ജീവിതത്തെ കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് ഞാന്‍. സംശയം എന്ന രോഗം മദ്യപാനം കൊണ്ടുണ്ടായാലും ജോലിയില്ലെന്ന അപകര്‍ഷതാബോധം കൊണ്ട് ഉണ്ടായാലും ഒപ്പം ജീവിക്കുന്നവര്‍, പരിചയക്കാര്‍, സുഹൃത്തുക്കള്‍...അങ്ങനെ എല്ലാവരേയും ഈ സംശയരോഗികള്‍ തകര്‍ത്തുകളയുന്നു. സ്വയം തകരുകയും ചെയ്യുന്നു. ചില കുടുംബകാര്യങ്ങളും അങ്ങനെത്തന്നെയുള്ള ഒരു പോസ്റ്റ് ആണ്. ഒരിക്കലും സ്വയം തിരുത്താന്‍ കഴിയാത്തവര്‍. എല്ലാ കുറ്റവും മറ്റുള്ളവരുടേതാണെന്ന് വ്യാഖ്യാനിച്ച് തീരുമാനിച്ച് തങ്ങളെ വെള്ള പൂശുകയും രക്തസാക്ഷി ചമഞ്ഞ് കഷ്ടപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നവര്‍. അവരൊന്നിച്ച് കഴിയുന്നവരെപ്പറ്റി യാതൊരു കാരുണ്യവും ദയയും തോന്നാത്തവര്‍. ഇത്തരക്കാര്‍ ലോകത്തെമ്പാടുമുണ്ട്. അവരെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചിട്ട് കാര്യവുമില്ല... കാരണം അത് ജനിതകമായി പകര്‍ന്നു കിട്ടുന്ന ഒരു സ്വഭാവവിശേഷമാണല്ലോ.

ജീവിതത്തിന്‍റെ നേര്‍ക്കാഴ്ചകള്‍ ഹൃദയസ്പര്‍ശിയായ ഒരു പോസ്റ്റാണ്. വാര്‍ദ്ധക്യം , ഒറ്റപ്പെടല്‍ അതില്‍ത്തന്നെ പണക്കിഴികള്‍ കൊടുക്കുന്നതും കൊടുക്കാത്തതുമായ വേര്‍തിരിവുകള്‍ .. ശരിക്കും നമ്മുടെ നാടിന്‍റെ ഒരു കൃത്യമായ ചിത്രമാണീ പോസ്റ്റ്. ജീവിതം മതിയായി എന്ന് വിലപിക്കുന്നവരെപ്പറ്റി വായിക്കുമ്പോള്‍ കണ്ണ് നനയാതിരിക്കില്ല.

ഡൈക്ക് ഒരു നായ്ക്കുട്ടിയാണെന്നാണ് വെട്ടത്താന്‍ ചേട്ടന്‍ പറയുന്നത്. ബാബു, ടൈഗര്‍, കൈസര്‍ എന്നൊക്കെ പേരുള്ള നായ്ക്കുട്ടികള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു വീട്ടില്‍. ഡൈക്കിനെപ്പോലെ ദാരുണമായിരുന്നു ബാബുവിന്‍റെ അന്ത്യവും. … അവന്‍ മരിച്ചു പോയപ്പോള്‍ കൂടെ മരിക്കണം എന്ന് നിലവിളിച്ചു കരഞ്ഞ എന്‍റെ അനിയത്തിമാരുടെ മുഖങ്ങള്‍ ഡൈക്കിനൊപ്പം ഞാന്‍ കാണുകയായിരുന്നു . മനസ്സ് ആരോ ഞെക്കിപ്പിഴിയുന്ന നൊമ്പരം എനിക്കനുഭവപ്പെട്ടു. നായ്ക്കളെയെല്ലാം വധിച്ചു കളയണമെന്നും ബഹുനിലക്കെട്ടിടങ്ങളുടെ മുകളില്‍ നിന്ന് വലിച്ചെറിഞ്ഞ് രസിക്കണമെന്നുമൊക്കെയാണല്ലോ ഇക്കാലത്ത് കേള്‍ക്കുന്നത്. നായ്ക്കളുടെ സ്നേഹത്തിനും കൂറിനും പകരം വെയ്ക്കാന്‍ മറ്റൊന്നുമില്ലെന്ന് എന്‍റെ ജീവിതാനുഭവങ്ങള്‍ എന്നെ പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ഡൈക്കിനെ അതീവസ്നേഹത്തോടെ തൊട്ടു തലോടാന്‍ എനിക്കും കഴിഞ്ഞു.

വല്ലാതെ ചൂഷണമനുഭവിക്കുന്ന ഒരു ജോലിവിഭാഗക്കാരാണ് നഴ്സുമാര്‍. എല്ലാവരും അവരെ ആവശ്യം പോലെ ചൂഷണം ചെയ്യും. രോഗികള്‍ മുതല്‍ ആശുപത്രി അധികൃതര്‍ മുതല്‍ പൊതുജനം വരെ. ആരും അക്കാര്യത്തില്‍ മോശമല്ല. മതവിശ്വാസമുപയോഗിച്ചുള്ള ഒരു ചൂഷണത്തെപ്പറ്റിയാണ് നിങ്ങളുടെ കണ്ണീര് ഞങ്ങളുടെ പുണ്യമെന്ന് വെട്ടത്താന്‍ ചേട്ടന്‍ വിവരിക്കുന്നത്. ഞാന്‍ പോസ്റ്റ് വായിച്ചപ്പോള്‍ അന്നേ ഇങ്ങനെ അഭിപ്രായമെഴുതി... അതെ, അതെ. അവൾ തെറ്റ് തിരുത്തീലെങ്കില്‍ പിന്നെ.....ഗംഭീരമായി കേട്ടൊ ഈ എഴുത്ത്. അഭിനന്ദനങ്ങൾ. എല്ലാവർക്കും പുണ്യം, , മറ്റുള്ളവരുടെ അദ്ധ്വാനം കട്ടെടുത്തുണ്ടാക്കാനാ ഇഷ്ടം. അങ്ങനെ അല്ലാത്തവർ വല്ലതെ കുറഞ്ഞ് കാലഹരണപ്പെട്ടു വരുന്ന ഒരു ജീവി വർഗ്ഗമായിട്ടുണ്ട്.' ഇന്നും ഞാന്‍ ആ അഭിപ്രായത്തില്‍ ഉറച്ചു നില്‍ക്കുന്നു.

കറവപ്പശുക്കളെപ്പറ്റി ഒത്തിരിപ്പേര്‍ പലരീതിയില്‍ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. പ്രയാണമായി വെട്ടത്താന്‍ ചേട്ടന്‍ അതിനെക്കുറിച്ച് എഴുതുമ്പോള്‍ ഇതുപോലെ അതിമനോഹരമായ ചില പ്രയോഗങ്ങള്‍ ഒഴിച്ചാല്‍.....പുതുമകളില്ലെന്ന് ഞാന്‍ നിരാശപ്പെട്ടു പോകുന്നു.
'അവളുടെ ലോകത്ത് മഴയുടെ സംഗീതം മാത്രം. മഴയില്‍ വിധിയറിയാതെ കമ്പികളിലൂടെ ഉരുളുന്ന വെള്ളത്തുള്ളികള്‍ മാത്രം.

നിങ്ങളെങ്ങോട്ടാണ് കുട്ടികളെ?

കമ്പികളിലൂടെ ഉരുണ്ടുരുണ്ട് എങ്ങോട്ടാണ് യാത്ര?

ഓര്‍ക്കാന്‍ രസം തോന്നുന്നു. അണുവണുവായി വികസിച്ചു , ഒരുള്‍ക്കുളിരുമേന്തി ഉരുണ്ടുരുണ്ട് കമ്പികളിലൂടെ ................പിച്ച വെയ്ക്കാന്‍ പഠിക്കുന്ന കുട്ടികളെപ്പോലെ, പതുക്കെ കൈ എവിടെയെങ്കിലും അമര്‍ത്തി മുന്നോട്ട് നീങ്ങാനുള്ള ശ്രമം. പാവം കുട്ടി. പക്ഷേ സാരമില്ല. ധാരാളം അവസരങ്ങള്‍ ഇനിയുമുണ്ടല്ലോ.
പാവം വെള്ളത്തുള്ളികള്‍ക്കൊ? പിടിവിട്ടുപോയാല്‍ തീര്‍ന്നു. കുപ്പയും കുഴിയും തടവി മഹാപ്രവാഹത്തിന്‍റെ ഭാഗമായി അലിഞ്ഞു തീരുവാനാണ് വിധി.'

ചുരുളികളെ ഉണ്ടാക്കുന്നതും അവരെ കൊണ്ടുനടക്കുന്നതും ആരാണെന്ന് മുന്‍ സര്‍ക്കാരുദ്യോഗസ്ഥന്‍ എന്ന നിലയില്‍ വെട്ടത്താന്‍ ചേട്ടന്‍ കൃത്യമായി വിലയിരുത്തുന്നുണ്ട്. സര്‍ക്കാര്‍ തലത്തില്‍ നടക്കുന്ന അഴിമതികള്‍ എങ്ങനെ നടക്കുന്നുവെന്നും വളരെ ശരിയായ രീതിയില്‍ പറഞ്ഞു വെയ്ക്കുന്നുണ്ട് പരസ്പരസഹായം ജീവിതവ്രതമാക്കിയവര്‍ എന്ന പോസ്റ്റില്‍. പെണ്ണു കേസിലകപ്പെടുന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥരെപ്പറ്റിയും അവരുടേതായി മാറുന്ന പ്രത്യേകതരം ചളിപ്പുകളേയും ദൈന്യത്തേയും ഒന്നും അദ്ദേഹം കാണാതെ പോകുന്നില്ല, പൊതുമരാമത്ത് വകുപ്പിലൊരു ദിവസം ചെലവഴിക്കുമ്പോള്‍. അതിലെ ജീവച്ഛവമെന്ന പ്രയോഗത്തിനു തുല്യം മറ്റൊരു വാക്കില്ലെന്ന് തന്നെ ഞാനുറപ്പിക്കുകയാണ്. അത്ര കൃത്യമാണത്.

ഫ്രം കൊഡൈക്കനാല്‍ വിത് ലൌ വായിച്ചാല്‍ വികാരഭാരത്താലും ഉല്‍ക്കണ്ഠയാലും പിരിമുറുക്കത്താലും ഹൃദയം നിറഞ്ഞു കവിയും. അത്രയ്ക്കുണ്ട് അതിലെ ഘനം. എന്നാലോ അത്ര വലിയ സംഭവമൊന്നുമില്ല താനും. അതുകൊണ്ടു തന്നെ കൃതഹസ്തനായ ഒരു എഴുത്തുകാരന്‍റെ സ്പര്‍ശം ആ രചനയില്‍ വ്യക്തമാകുന്നുണ്ട്.

മരണവുമായുള്ള മുഖാമുഖവും ഉശിരന്‍ കുറിപ്പാണ്. അതിലെ അനുഭവം ഗുരുവല്ല എന്ന വെട്ടത്താന്‍ ചേട്ടന്‍ ചൊല്ലിനോട് ആരു യോജിച്ചാലുമില്ലെങ്കിലും ഞാന്‍ യോജിക്കും. കുറിപ്പ് ആദ്യം വായിച്ചപ്പോള്‍ തന്നെ ഞാന്‍ ആ ഐക്യദാര്‍ഢ്യം രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. ഇപ്പോഴും രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. രക്ഷകനെ അയച്ച ഭാര്യയോടുള്ള വെട്ടത്താന്‍ ചേട്ടന്‍റെ മധുരപരിഭവം എന്നില്‍ ഇന്നും പുഞ്ചിരിയുണ്ടാക്കി

ഏയ്, നമ്മുടെ നാട്ടിലൊരു മാറ്റവും വന്നിട്ടില്ല. അതേ പൊളിഞ്ഞ റോഡ്, അതേ കൊച്ചു മുറുക്കാന്‍ കട, അതേ പാട്ട ബസ്സ് എന്നൊക്കെ പരാതി പറയുന്നവര്‍ക്കുള്ള വെട്ടത്താന്‍ മറുപടിയാണ് മൊബൈല്‍ വിശേഷങ്ങള്‍. കുറിപ്പിന്‍റെ സ്വാരസ്യം വായിക്കുന്നവര്‍ക്ക് തന്നെ ഇരിക്കട്ടെ.

വെണ്മണിക്കുടിയിലേയ്ക്കൊരു തീര്‍ഥയാത്ര എന്ന പോസ്റ്റും അതീവഹൃദ്യമാണ്.. ആദ്യാനുഭവത്തേക്കാള്‍ മധുരകരമായി തോന്നി നാല്‍പത്തൊന്നു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷമുള്ള രണ്ടാം യാത്ര. കാരണം കാട് അവിടെ നിലനില്‍ക്കുന്നു. അത് ലോറികളില്‍ കയറി വിവിധ ഇടങ്ങളിലേക്ക് യാത്ര പോയിട്ടില്ല.

ശകുന്തള ഗ്രാമീണ സൌഹൃദത്തിന്‍റെ മധുരഹൃദ്യതയാണ്.ഒരു വീട്ടുജോലിക്കാരിക്ക് പകരാന്‍ കഴിയുന്ന സൌഹൃദത്തിന്‍റെ സ്നേഹമാധുര്യം.. ലളിതമായ ഈ കുറിപ്പ് നന്മയുടെ സൌന്ദര്യം വാരിച്ചൂടുന്നു.

ക്ലിയോപാട്ര എന്ന കഥയെപ്പറ്റി അത്രയൊന്നും പറയാന്‍ തോന്നുന്നില്ല എനിക്ക്. കഥയാവാന്‍ ഇനിയുമെന്തൊക്കെയോ വേണമെന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഞാന്‍ നിറുത്തുന്നു. അല്ലെങ്കില്‍ വെട്ടത്താന്‍ ചേട്ടന് ഇതിലും ഭംഗിയായി ഈ കഥ പറയാനാവുമെന്ന് ഞാന്‍ കരുതുന്നു.

ഗോപാലകൃഷ്ണന്‍റെ മൂന്നുമാസമെന്ന പാഴൂര്‍ പടിപ്പുര രചന എനിക്ക് വലിയ അല്‍ഭുതമുണ്ടാക്കിയില്ല. അതീവ ലളിതമായി ജീവിക്കുകയും കൃത്യമായി കാര്യങ്ങള്‍ പ്രവചിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ആരെയെങ്കിലുമൊക്കെ ഞാനും കണ്ടിട്ടുണ്ട്. അവര്‍ക്ക് ഊരും പേരും ജാതിയും മതവുമൊന്നുമില്ല. അവര്‍ക്കൊന്നും നമ്മുടെ പക്കല്‍ നിന്നു വേണ്ടാ താനും. അന്ധേ ബാബ അങ്ങനെയൊരാളായിരുന്നു. ഈ വരികള്‍ കുറിക്കുമ്പോള്‍ തീര്‍ച്ചയായും ഞാന്‍ കാണാന്‍ മോഹിക്കുന്ന ഒരാളാണ് അന്ധേബാബ.

പ്രണയരോഗത്തിനു ഹിപ്നോട്ടിക് ചികില്‍സ ശരിക്കും വലിയൊരു ഭാഗ്യമായിട്ടാണ് എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടത്. അതും സഹപാഠിനിയോടുള്ള പ്രണയത്തിനു... നമുക്കൊക്കെയാണെങ്കില്‍ നല്ല ചുട്ട അടിയോ വയറുനിറയെ വഴക്കോ കിട്ടാനിടയുള്ള, അല്ലെങ്കില്‍ കിട്ടിയിട്ടുള്ള അത്തരം ഒരു കാര്യത്തിനു ചികില്‍സ കിട്ടുകയും ആ സങ്കടാവസ്ഥയില്‍ നിന്നും രക്ഷപ്പെടുവാന്‍ കഴിയുകയും ചെയ്ത വെട്ടത്താന്‍ ചേട്ടന്‍ പരമഭാഗ്യവാന്‍ തന്നെ. സംശയമില്ല.

എല്ലാ പോസ്റ്റുകളേയും പറ്റി എഴുതില്ല എന്നൊക്കെ ഞാന്‍ വിചാരിച്ചിരുന്നു. എന്നാലും എഴുതി വന്നപ്പോള്‍ അത് ഇങ്ങനെയായി. ഞാന്‍ ഒരു നിരൂപകയോ സാഹിത്യനിപുണയോ ഒന്നുമല്ലല്ലോ. അതുകൊണ്ട് മനസ്സ് തുറന്ന് എഴുതുക എന്ന ലാളിത്യമേ എനിക്ക് വശമുള്ളൂ. ഇത് അവതാരികയും പരിചയപ്പെടുത്തലുമൊന്നുമല്ല. എനിക്ക് വെട്ടത്താന്‍ ചേട്ടനോടും അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ബ്ലോഗ് എഴുത്തിനോടും ഉള്ള സ്നേഹവും ആദരവും മാത്രമാണ്. അതുകൊണ്ട് ഈ കുറിപ്പിനെ അങ്ങനെ മാത്രം കാണാന്‍ അപേക്ഷിച്ചുകൊണ്ട്...

വെട്ടത്താന്‍ ചേട്ടനും കുടുംബത്തിനും എല്ലാ നന്മയും ഉണ്ടാകട്ടെ എന്ന് ആശംസിച്ചുകൊണ്ട് ...

സ്നേഹാദരങ്ങളോടെ.

എച്മുക്കുട്ടി.

Monday, February 24, 2020

അമ്മീമ്മ സ്പർശങ്ങൾ


                                                             18/02/2020
                       

പ്രിയപ്പെട്ട എഴുത്തുകാരൻ അഷ്ടമൂർത്തി എന്ന കുട്ടേട്ടനാണ് അമ്മീമ്മ സ്പർശങ്ങൾ എന്ന പുസ്തകം പരിചയപ്പെടുത്തുന്നത്. എല്ലാ സാഹിത്യപ്രവർത്തകരും സമസ്ത സ്ത്രീവാദികളും ബഹിഷ്ക്കരിച്ച എൻറെ ആത്മകഥയെ വായിക്കുകയും നല്ലൊരു കുറിപ്പ് എഴുതുകയും ചെയ്തത് അദ്ദേഹം ഒറ്റയൊരാൾ മാത്രമാണ്. എന്നോട് ഏറെ സ്നേഹവാൽസല്യത്തോടെ ഇടപെടുന്ന അദ്ദേഹം അമ്മീമ്മ സ്പർശങ്ങൾ എന്ന പുസ്തകത്തെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നത് എൻറെ ഒരു ഭാഗ്യമായി ഞാൻ കരുതുന്നു.

പുസ്തകപ്രകാശനം ചെയ്യുന്ന യതീന്ദ്രദാസ് എന്ന യതി എന്നെ മലയാളം പഠിപ്പിച്ച രാമൻ മാഷിന്റെ മകനാണ്. ഏഴാം ക്ളാസ്സിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ ഞാനൊരു സാഹിത്യകാരിയായിത്തീരുമെന്ന് പറഞ്ഞ രാമൻ മാഷിന്റെ മകൻ. എൻറെ അനിയത്തി റാണിയുടെ ക്ളാസ്സ്മേറ്റ്. യതി തൃക്കൂരിൻറെ സ്വന്തം കവിയാണ്. അനവധി രചനകൾ യതിയുടേതായിട്ടുണ്ട്.


ബുക്ക് ഏറ്റുവാങ്ങുന്ന തൃക്കൂരിൻറേ മാതുവമ്മ എന്ന ഞങ്ങളുടെ മാതു. ഞങ്ങളുടെ ബാല്യം മുതലുള്ള വളർച്ചയിൽ അമ്മീമ്മയുടെ വീട്ടുസഹായിയായി ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്ന മാതു. എന്നുമെന്നും ഞങ്ങളെ സ്വന്തമായി കരുതുന്ന ഞങ്ങളുടെ മാതു..

മാതുവല്ലാതെ മറ്റാരാണ് ഞാനെഴുതിയ അമ്മീമ്മ സ്പർശങ്ങൾ ഏറ്റുവാങ്ങേണ്ടത്...

ലീല ടീച്ചറാണ് അമ്മീമ്മ ക്കഥകൾ ആദ്യമായി ബുക്കാക്കിയത്. അതിൽ പതിനാറു (16) കഥാക്കുറിപ്പുകളായിരുന്നു. അമ്മീമ്മ സ്പർശങ്ങളിൽ അവയും കൂടി ചേർത്ത് നാല്പത്തിനാലു (44)കഥാക്കുറിപ്പുകളാണുള്ളത്.

ആദ്യമായി ഞാൻ വായനശാലയിൽ പോയിത്തുടങ്ങിയത് തൃക്കൂരിലാണ്. അവിടെ അമ്മീമ്മയുടെ സഹപ്രവർത്തകനായിരുന്ന അരവിന്ദാക്ഷൻ മാഷ് എടുത്തു തന്ന തവളരാജകുമാരിയും എൻറെ ഹൃദയവുമാണ് ഞാനാദ്യം വായിച്ച ലൈബ്രറി പുസ്തകങ്ങൾ. ആ വായനശാലയുടെ ആഭിമുഖ്യത്തിൽ എൻറെ അമ്മീമ്മ സ്പർശങ്ങൾ പ്രകാശിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത് എൻറെ അനുഗ്രഹമായി ഞാൻ കാണുന്നു.

എല്ലാവരും ഒപ്പമുണ്ടാവണം...
                                   

                                                 






പ്രകാശനം (വീഡിയൊ)

(വീഡിയൊ)
                                              
                                                                                           




Thursday, February 20, 2020

എച്മു ക്കുട്ടിയുടെ കഥകൾ


10/02/2020

ബുധനാഴ്ച 12.02.2020
വൈകീട്ട് ആറു മണിക്ക് തിരുവനന്തപുരം പബ്ലിക് ലൈബ്രറി ഹാളിൽ വെച്ച്
എൻറെ ചെറുകഥാസമാഹാരം 'എച്മു ക്കുട്ടിയുടെ കഥകൾ' പ്രകാശനം ചെയ്യപ്പെടുന്നു..

ചിന്ത പബ്ളിക്കേഷൻസ് ആണ് പുസ്തകം വിപണിയിലെത്തിക്കുന്നത്. എല്ലാ ദേശാഭിമാനി പുസ്തകശാലകളിലും 'എച്മുക്കുട്ടിയുടെ കഥകൾ' ലഭ്യമാകും. പുസ്തകത്തിൻറെ വില 260.00 രൂപയാണ്.

                                                                     

ഒരു നാശവും രണ്ട് അശ്രീകരങ്ങളും

   
ധനത്തിന്‍റെ തിളപ്പേറിയ പൌരുഷ അഹങ്കാരം കാണണമെങ്കില്‍ ഉത്തരേന്ത്യയില്‍ തന്നെ വരണമെന്ന് ഇന്നെനിക്ക് തോന്നി. ഞാനും സര്‍ക്കാര്‍ സ്ക്കൂളില്‍ പഠിയ്ക്കുന്ന, ഉറപ്പായും റിക്ഷാക്കാരന്‍റെയോ അല്ലെങ്കില്‍ അതിലും താഴ്ന്ന വരുമാനമുള്ള ആരുടേയോ രണ്ട് കുഞ്ഞിമക്കളും കൂടി റോഡ് ക്രോസ് ചെയ്യാന്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ .... സിഗ്നല്‍ ലൈറ്റ് വിലക്കിയിട്ടും ഭയങ്കരമായ സ്പീഡില്‍ ഓടിച്ചു വന്ന നമ്മുടെ സ്വദേശി, മള്‍ട്ടി നാഷണലായ ടാറ്റയുടെ ജഗ്വാര്‍ ഒരു തരത്തില്‍ ബ്രേക്കിട്ട് ഞങ്ങള്‍ക്ക് തൊട്ടരികേ നിന്നു.

വണ്ടി ഇടിച്ചു കഴിഞ്ഞു എന്ന ധാരണയില്‍ കുട്ടികള്‍ നീലിച്ചു വെള്ളാമ്പിച്ചു...

കണ്ണന്‍റെയും ഗീതുവിൻറേയും മുഖങ്ങൾ എന്‍റെ മനസ്സിലുയര്‍ന്നു.... 'ഞാന്‍ പോവുന്നു'വെന്ന് കൂവി വിളിക്കണമെന്ന് തോന്നി..

ഭയന്ന് നീലിച്ച കുട്ടികളും ഞാനും കണ്ണും തുറിച്ച് നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ആ ധനികന്‍ അലറി...

'എവിടെ പോകുന്നു നാശമേ നിന്‍റെ രണ്ട് അശ്രീകരങ്ങളേയും കൂട്ടി... റോഡ് വണ്ടികള്‍ക്ക് ഓടാനാണെന്ന് അറിയില്ലേ...എന്തിനാ ഇങ്ങനെ ഇറങ്ങി നടന്ന് തന്തയില്ലാത്ത കൊച്ചുങ്ങളെ ജനിപ്പിക്കുന്നത്? '

ഞാനും കുട്ടികളൂം ഫുട്പാത്തിലേയ്ക്ക് കയറും മുന്‍പേ ആ രാക്ഷസീയ ധനികത മുന്നോട്ടു കുതിച്ചു...

എനിക്ക് ഒരു കല്ലെ‍ടുത്ത് എറിഞ്ഞ് ആ തല പൊട്ടിയ്ക്കാന്‍ ആഗ്രഹമുണ്ടായി...കുട്ടികള്‍ ഉറക്കെ ശപിച്ചു. ' ടയര്‍ പഞ്ചറാകട്ടേ ആ പിശാചിന്‍റെ...'

നിസ്സഹായര്‍ പ്രതിഷേധിക്കുന്നത് .....

അരുന്ധതി റോയ് കള്ളുകുടിക്കുന്നതിൽ

          
അരുന്ധതി റോയ് കള്ളുകുടിക്കുന്നതിൽ ആ വക്കീലിനെന്താവോ?

1990 കളാണ് കാലം.. അന്ന് ഹഡ്കോയുടെ ഓഫീസ് ലോധിറോഡിലെ ഒരു വലിയ കെട്ടിടമാണ്. ഇന്നത്തെപ്പോലെ ഇന്ത്യാ ഹാബിറ്റാറ്റ് സെൻററല്ല.

ലോധി ഗാർഡൻസ് അക്കാലത്ത് അനവധി പക്ഷികളുടെ ആവാസസ്ഥലമായിരുന്നു. മയിലുകൾ ലോധി റോഡ് ക്രോസ് ചെയ്തു പോകുന്നത് നോക്കി ഞാൻ ആ റോഡിൻറെ ഫുട്പാത്തിലിരിക്കുകയാണ്.

എൻറെ മോള് എനിക്കു നഷ്ടപ്പെട്ട കാലമാണ്. നല്ല വേഗതയിൽ ഓടി വരുന്ന പട്ടാളട്രക്കുകൾക്ക് എന്നെ അട വെച്ചാലോ എന്ന് എപ്പോഴും ആലോചിക്കുന്ന നേരം.

കണ്ണൻ ഹഡ്കോയുടെ ഓഫീസിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി വന്നു. കണ്ണനറിയാം മിണ്ടിയാൽ ഞാൻ പൊട്ടിപ്പൊട്ടിക്കരയുമെന്ന്... അതുകൊണ്ട് തൊട്ടപ്പുറത്തുള്ള ഒരു കുഞ്ഞിച്ചായക്കടയിലെ ആടുന്ന ബെഞ്ച് ചൂണ്ടി നമുക്ക് ചായ കുടിക്കാമെന്ന് ആംഗ്യവും കാട്ടി എന്നേ നിർബന്ധിച്ച് അങ്ങോട്ടു നയിക്കുന്നതിനിടയിൽ പുറകീന്ന് നല്ല വടക്കൻ ചുവയിൽ ഒരു വിളി കേട്ടു..

പപ്പൻ..പപ്പൻ..

ഞങ്ങൾ ഞെട്ടിപ്പോയി... ഈ ദില്ലിയിൽ ആരാണ് ഇങ്ങനെ വിളിക്കാൻ...

നോക്കിയപ്പോൾ ഒറീസ്സക്കാരൻ ആർക്കിടെക്റ്റ് ഗോലക് ആണ്. ഗോലക് കോസ്ററ്ഫോർഡിൽ കണ്ണൻറെ ഒപ്പം ജോലി ചെയ്തിരുന്നു. എന്നെ അറിയുമായിരുന്നു ഗോലക്.

അദ്ദേഹം ഞങ്ങളെ അന്നൊരു തെരുവ് നാടകത്തിൻറെ റിഹേഴ്സലിനു കൊണ്ടു പോയി. കോട്ല മുബാരക് പൂരിലെ ഒരു ഫ്ളാറ്റിൽ... അവിടെ അരുന്ധതീ റോയ് ഉണ്ടായിരുന്നു. അവരെ അന്നാണ് ഞാൻ ആദ്യം കാണുന്നത്.

അന്നവർ ഗോവൻ വാസം മതിയാക്കിയിരുന്നു. ഒന്നും എഴുതീരുന്നില്ല. പ്രശസ്തയായിരുന്നില്ല. നന്നെ മെലിഞ്ഞ ഒരു സ്ത്രീ... ആർക്കിടെക്റ്റായിരുന്നെങ്കിലും പണവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല അവരുടെ പക്കൽ..

അവരുടെ അമ്മ മേരി റോയ് ലാറിബേക്കറിൻറെ ഉറ്റ സുഹൃത്തായിരുന്നുവല്ലോ. കോട്ടയത്ത് അവർ നടത്തുന്ന കോർപ്പസ് ക്രിസ്റ്റി സ്കൂൾ ബേക്കറിൻറെ നിർമ്മിതിയായിരുന്നു.

ലാറിബേക്കറും കോസ്റ്റ്ഫോർഡും ആയിരുന്നു ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ സംഭാഷണത്തിനു കാരണമായത്. ഞാൻ സംസാരിച്ചില്ല.. വെറുതെ ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു...

പിന്നീട്.. അവർ എഴുതി.. ഇന്ത്യയിലേക്ക് ബുക്കർ സമ്മാനം കൊണ്ടു വന്നു.. പിന്നേയും എഴുതി.. അവരിൽ ഉറങ്ങിക്കിടന്ന ആക്ടിവിസം ഉജ്ജ്വലമായി.. അതിശയകരമായ ഉൾക്കാഴ്ചയോടെ അവർ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി...

അവർക്ക് മൂന്നു കോടി കിട്ടിയെന്ന് അസൂയപ്പെടുന്നവർ ഒരുപാടുണ്ട്.. അവർക്ക് അനർഹമായ പ്രശസ്തി കിട്ടിയെന്ന് രോഷം കൊള്ളുന്നവർ ഒത്തിരിയുണ്ട്. അവരുടെ രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുകളിൽ പുച്ഛമുള്ളവർ അനേകമുണ്ട്. ഇതിനെല്ലാം പുറമേ അവരെ വെറും പെണ്ണ് എന്ന് ചൂണ്ടിക്കാട്ടി അപമാനിക്കുന്നവരും ഏറെയുണ്ട്.

വക്കീൽ ഇതെല്ലാം ചേർന്ന ഒരു സാംപിൾ മാത്രം...

കാപ്പിപ്പൊടി അച്ചൻ


31/01/2020

ഞാൻ കാപ്പിപ്പൊടി അച്ചനെന്നേ പറയൂ. ഫോട്ടോയോ വീഡിയോ യോ ഇടില്ല. വനിതാ മാസികകളിലും പിന്നെ പല അച്ചടി മാധ്യമങ്ങളിലും അച്ചൻ നന്മശാസ്ത്രം വിളമ്പുന്നത് രുചിച്ചിട്ടുണ്ട്.

സ്ത്രീ വിരുദ്ധതയാണ് അച്ചൻറെ പ്രഭാഷണങ്ങളുടെ അടിക്കല്ല്. അതുകേട്ട് സ്ത്രീകൾ കുലുങ്ങിച്ചിരിക്കും. ലെഗ്ഗിൻസ് ഇട്ട പെണ്ണിനെ അച്ചൻ കളിയാക്കുമ്പോൾ സാരി ഉടുത്ത പെണ്ണുങ്ങൾ ചിരിക്കും. അതാണല്ലോ പെണ്ണുങ്ങളുടെ ചിരിയുടെ ഒരു രീതി.

അച്ചൻറെ മുസ്‌ലിം വിരുദ്ധത കേട്ട് എനിക്ക് അൽഭുതമേയില്ല. സ്ത്രീ വിരുദ്ധത നേരിയ തോതിലെങ്കിലും പുലർത്തുന്നവർ ദരിദ്ര വിരുദ്ധരായിരിക്കും, ദളിത് വിരുദ്ധരായിരിക്കും, ദുർബല വിരുദ്ധരായിരിക്കും, അപരജാതിമതവിരുദ്ധരായിരിക്കും, സമത്വവിരുദ്ധരായിരിക്കും. സർവോപരി മനുഷ്യവിരുദ്ധരായിരിക്കും. ഇതിൽ ആൺപെൺഭിന്നലിംഗ ഭേദമില്ല.

കമ്യൂണിസ്റ്റിനെ ഉരച്ചു നോക്കുക. ഒരു പണ്ഡിതമൂഢൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത് കാണാം. അനാഥയായ സ്ത്രീയോടുള്ള അവൻറെ നിലപാടെന്ന മർമ്മസ്ഥാനത്തായിരിക്കണം ഉരച്ചു നോക്കേണ്ടത് എന്നു പറഞ്ഞത് ലെനിനാണ്.

സ്ത്രീവിരുദ്ധർ ആത്യന്തികമായി പ്രപഞ്ചവിരുദ്ധരായിരിക്കും എന്ന് ഞാൻ ലെനിൻറെ മേല്പറഞ്ഞ വാചകങ്ങളെ ഓർമ്മിച്ചുകൊണ്ടു തന്നെ എഴുതട്ടെ.

Wednesday, February 19, 2020

റിപ്പബ്ലിക് ദിനം... ചില ഓർമ്മകൾ



2020 ലെ ഈ ദിവസത്തിന് മറ്റൊരിക്കലുമില്ലാതിരുന്ന പ്രത്യേകതയുണ്ട്. ഇന്ത്യ നമ്മൾ എല്ലാവരുടേയും റിപ്പബ്ലിക് ആണ്. സവർണ ഹൈന്ദവതയുടേയോ അത് തീരുമാനിക്കുന്നവരുടേയോ അല്ല എന്ന് നമ്മൾ ഓരോരുത്തരും ഉറക്കെ പ്രഖ്യാപിക്കേണ്ട ദിവസമാണിന്ന്..

ചെറുപ്പകാലത്ത് റേഡിയോയിൽ റിപ്പബ്ലിക് ദിനത്തിൻറെ ശബ്ദരേഖ കേൾക്കാറുണ്ട്. അമ്മീമ്മയുടെ ശിഷ്യരിൽ ചിലർ പട്ടാളക്കാരും സൈന്യത്തിലെ സിവിലിയൻ ഓഫീസർമാരും ആയി തൃക്കൂരിലുണ്ടായിരുന്നു . അവർ ദില്ലിയിൽ ജോലി ചെയ്തിട്ട് അവധിക്ക് വരുമ്പോൾ റിപ്പബ്ലിക് ദിനപരേഡിൻറെ വർണ ശബളിമയെക്കുറിച്ച് വിവരിക്കും... അതു കേട്ട് ഞങ്ങൾ, ഞാനും റാണിയും അന്തം വിട്ടിരുന്നിട്ടുണ്ട്. മാതൃഭൂമി പത്രത്തിലെ വിവരണങ്ങൾ വള്ളിപുള്ളി വിടാതെ വായിച്ച് ആ പരേഡ് സങ്കല്പിച്ചു നോക്കും.

ടിവി വന്നപ്പോഴാണ് പരേഡ് ലൈവായി കണ്ടു തുടങ്ങിയത്.

ദില്ലിയിലെ ജീവിതകാലത്ത് ആദ്യമാദ്യം യാതൊന്നും തന്നെ എനിക്ക് ആകർഷണീയമായി തോന്നിയിരുന്നില്ല. മോളെ നഷ്ടപ്പെട്ട തീവ്രവേദനയിൽ ഞാൻ രാജ്യത്തിൻറേയോ മതങ്ങളുടേയോ രാഷ്ട്രീയത്തിൻറേയോ വ്യക്തികളുടേയോ ഒരു കെട്ടുകാഴ്ചയേയും തീരേ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല.

ഗീതു മോൾ വന്നപ്പോഴാണ് അക്കൊല്ലം ജനുവരി 26 ൻറെ പരേഡിന് പോകണമെന്ന് അവൾ പ്രഖ്യാപിച്ചത്. അതും ഇങ്ങനെ... 'ദെൽഹീല് റിബ്ളബിക് പലേഡ് കാണാമ്പറ്റുംന്നാ വിചാലിച്ചേ... പോയാലല്ലേ കാണാമ്പററൂ.. വെലുതേ പരഞ്ഞാ മതിയോ?'

കുഞ്ഞിക്കണ്ണുകളിൽ ഒരു തരം ദേഷ്യവും വാശിയും പിണക്കവുമാണ്..

അവൾ ഞങ്ങളോട് സ്നേഹത്തിലാവണമെന്നത് ഞങ്ങളുടെ അത്യാവശ്യമാണല്ലോ. അവൾ എന്ന കുഞ്ഞുദേവി ഞങ്ങളിൽ പ്രസാദിക്കണമല്ലോ.

ഞാൻ ഇന്ത്യാഗേറ്റിൻറവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ടിക്കറ്റ് ഖറിൽ പോയി ഞങ്ങളുടെ മേസന്മാർക്കും മെക്കാട് പണിക്കാർക്കും ഉൾപ്പെടെ ടിക്കറ്റു വാങ്ങിച്ചു. അതിരാവിലെ മൂടൽമഞ്ഞു നിറഞ്ഞ വഴിയിലൂടെ കമ്പിളി വസ്ത്രങ്ങളിൽ പൊതിഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ ഒരു ജാഥയായി ആ ജനുവരി 26 ന് യാത്ര ആരംഭിച്ചു.

ചലോ ചലോ രാജ്പഥ് ചലോ..

മോൾ ആവേശത്തിലായിരുന്നു, അവൾ പറയുന്നത് കേൾക്കുന്ന അമ്മയും അച്ഛനും... ഒപ്പമുള്ള ജോലിക്കാർക്കാണെങ്കിൽ അവളാണല്ലോ ബിഗ് ബോസ്.

ബസ്സ് യാത്ര അധികനേരം ഇല്ലായിരുന്നു. നടന്നെത്തുക തന്നെ വേണം. മോൾ എല്ലാവരുടേയും ചുമലുകളിൽ മാറി മാറി ഇരുന്ന് ഉല്ലാസത്തോടെ യാത്ര ചെയ്തു. രാവിലെ ഏഴുമണിയോടെ ഞങ്ങൾ ഒരു സംഘമായി രാജ്പഥിലെ ഇരുപ്പിടങ്ങളിൽ അമർന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

നല്ല തണുപ്പ് അനുഭവപ്പെട്ടു.. ദൂരേയ്ക്ക് കാഴ്ചയും കുറവായിരുന്നു. എന്നാലും എല്ലാവരും സന്തോഷത്തോടെ പരേഡും കാത്തിരുന്നു.

ഞങ്ങളുടെ സംഘത്തിൽ ഇന്ത്യയുടെ ഏകദേശം മുഴുവൻ സംസ്ഥാന ങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നു. അവരിലാരും അതുവരെ പരേഡ് കണ്ടിരുന്നില്ല. അവർ എല്ലാവരും തന്നെ പട്ടിണിയും പരിവട്ടവും പ്രാരാബ്ധവുമായി ജീവിതത്തോട് മല്ലിടുന്ന കെട്ടിടനിർമ്മാണത്തൊഴിലാളികൾ മാത്രമായിരുന്നല്ലോ.

ഒമ്പതു മണിക്കാണ് പരേഡ് തുടങ്ങിയത്. നരസിംഹ റാവു പ്രധാനമന്ത്രിയും ശങ്കർ ദയാൽ ശർമ്മ പ്രസിഡന്റുമായിരുന്നു. മുഖ്യ അതിഥിയായി വന്നത് ബ്രിട്ടീഷ് പ്രധാനമന്ത്രി ജോൺ മേജർ.

മോൾ വളരെ ആഹ്ളാദത്തോടെ പരേഡ് വീക്ഷിച്ചു. ഞങ്ങളുടെ സഹപ്രവർത്തകരും രാജ്യത്തിൻറെ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന വർണവൈവിധ്യവും സാംസ്കാരിക മഹിമയും സൈനികകേമത്തവും കണ്ട് സന്തോഷചിത്തരായി.. 'ഹം ബഹുത്ത് അച്ഛേ ഹേ, ഹം ബടേ താക്കത്ത് വാലേ ഹേ' എന്നൊക്കെ അവരുടെയെല്ലാം ഹൃദയം രാജ്യസ്നേഹത്താൽ വിജൃഭിംതമായി.

ഒരു പതിനൊന്നു മണിയോടെ ഞങ്ങൾ മടക്കയാത്ര ആരംഭിച്ചു. മോൾ എല്ലാവരുടേയും ചുമലുകളിൽ മാറി മാറി ഇരുന്ന് ഉറക്കം തൂങ്ങുകയായിരുന്നു. അതിനിടയിൽ ബംഗാളികളായ കുറച്ച് ജോലിക്കാർ ഒരു കാലിഡബ്ബ തട്ടിക്കളിച്ച് യാത്രാവഴികളിൽ ഒരു ഫുട്‌ബോൾ മൽസരത്തിൻറെ ആവേശം പകർന്നു. ബംഗാളികളുടെ രക്തത്തിൽ ഫുട്‌ബോൾ ഒരു ആവേശമാണെന്ന് അന്ന് തോന്നിപ്പോയി.

പിന്നീട് എല്ലാ വർഷവും അതൊരു പതിവായി.

കുറച്ചു വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം ഫ്ളോട്ടുകൾ ചെയ്യുവാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ പരേഡിന് വളരേ മുമ്പേ ടാഗോർ ഗാർഡൻസ് എനിക്കും ഗീതുവിനും ചിരപരിചിതമായിത്തീർന്നു. അവിടെ നിറുത്തിയിട്ടിരിക്കുന്ന ഝാംകികളിൽ അനേകമനേകം ഫ്ളോട്ടുകളുടെ പണി നടന്നിരുന്നു. ഫ്ളോട്ടുപണിയുടെ അവസാനസമയമാവുമ്പോഴേക്കും അവിടം സുരക്ഷാ സൈനികരെക്കൊണ്ട് നിറയും.

പരേഡിനു മുൻപ് ഒരു ഫുൾ ഡ്രസ്സ് റിഹേഴ്സൽ ഉണ്ട്. സുരക്ഷാ പരിശോധന കർശനമാവും എന്നാണ് വെപ്പ്. ഇന്ത്യാമഹാരാജ്യത്തിൻറെ സകലമാന സുപ്രധാന വ്യക്തികളും സന്നിഹിതരാവുന്ന പരേഡ് ആണല്ലോ.

നമ്മുടെ സുരക്ഷാ പദ്ധതികളുടെ പാളിച്ചകൾ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടിട്ടുള്ളതും അങ്ങനെയാണ്. അലക്ഷ്യമായ പരിശോധനകളും പരിശീലനം സിദ്ധിച്ചിട്ടില്ലാത്ത സുരക്ഷാ ഉദ്യോഗസ്ഥരും കൂടി കാണിച്ചു കൂട്ടുന്ന പരിശോധനാപ്രഹസനങ്ങൾ ശരിക്കും അമ്പരപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.

പോക്കറ്റിൽ സ്വിസ് നൈഫും കൊച്ചു കൊലേരിയും ആർക്കിടെക്റ്റ് നൈഫുമായി പ്രസിഡന്റ് പങ്കെടുക്കുന്ന പരിപാടിയിൽ പങ്കെടുത്തു മടങ്ങാനാവുമെന്നു ഞങ്ങൾ അറിഞ്ഞു.

രാജ്യത്തെ തകർക്കുന്നത് ചാവേറുകൾക്ക് ജീവിതലക്ഷ്യമാവുമ്പോൾ പോലീസിനും സുരക്ഷാ ഉദ്യോഗസ്ഥർക്കും സുരക്ഷ യൊരുക്കലെന്നത് ഉദ്യോഗം മാത്രമാണെന്ന് ഞങ്ങൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞത് ഇത്തരം പരിപാടികളിൽ പങ്കെടുത്തതുകൊണ്ടാണ്. അത് സങ്കടകരമായ ഒരു സത്യമാണ്. വല്ലപാടും മതി എന്ന രീതി അവസാനിച്ചാലേ നമ്മുടെ കാര്യങ്ങൾ ഭംഗിയാവൂ എന്നർഥം.

എല്ലാവർക്കും റിപ്പബ്ലിക് ദിനാശംസകൾ..ഇനിയും അനവധിയനവധി റിപ്പബ്ളിക് ദിനങ്ങൾ ആശംസിക്കാൻ നമുക്കോരോരുത്തർക്കും അവസരമുണ്ടാവട്ടെ....

ഐസ് ലാൻഡ് പാർലിമെന്റ് , കർണാടകയിലെ ബീദറിലാണ്, പീഡനങ്ങൾക്കും ദ്രോഹങ്ങൾക്കും

                     

ഐസ് ലാൻഡ് പാർലിമെന്റ് എല്ലാ മതങ്ങളും മാനസിക തകരാറുകളാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്ന്.... ഇന്നലെ. 60 പേർ അനുകൂലമായ വോട്ടും 3 പേർ പ്രതികൂലമായ വോട്ടും ചെയ്തു.

ശരിക്കും നടന്നതാണെങ്കിൽ എനിക്കത്.ബോധിച്ചു. എനിക്ക് തന്നത്താൻ അങ്ങനെ തോന്നീട്ടുണ്ട്. ഞാനൊരാൾക്ക് തോന്നുന്ന പോലെ അല്ലല്ലോ, ഒരു രാജ്യത്തിൻറെ പാർലിമെന്റിനു തോന്നുന്നത്.

ഐസ് ലാൻഡ് ഇതിനു മുമ്പേയും കുറെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.

ബൈബിളിൽ മാനസികപ്രശ്നങ്ങളെപ്പറ്റിയുള്ള വിവരങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തി. അമേരിക്കയിലെ മതപ്രചാരകരോട് ഐസ് ലാൻഡിലേക്ക് ചെല്ലേണ്ടെന്നു പറഞ്ഞു.

അസാധാരണമായ വിധത്തിൽ മതങ്ങൾ ഹുങ്ക് കാണിക്കുന്ന ഈ കാലത്ത് ഐസ് ലാൻഡ് പാർലിമെൻറിൻറെ പ്രഖ്യാപനം തികച്ചും അവസോരോചിതം തന്നെ..

ഇനി ഇതൊരു ഒരു തമാശയാണെങ്കിൽ പോലും.

                                   

കർണാടകയിലെ ബീദറിലാണ്.
പരിചയമുള്ള ഇടമാണത്.

എട്ടും പത്തും വയസ്സുള്ള കുട്ടികളെ പോലീസ് ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. പതിനൊന്നു മണിക്കൂർ നേരം..

അവരുടെ വിധവകളായ അമ്മമാരെ അറസ്റ്റ് ചെയ്തിരിക്കുന്നു. സ്കൂളിലെ പ്രധാനാധ്യാപികയെ അറസ്റ്റ് ചെയ്തിരിക്കുന്നു.

പൗരത്വബില്ലിനെ വിമർശിച്ച് നാടകം അഭിനയിച്ച കുട്ടികളാണ്. ആ നിയമത്തെ അധിക്ഷേപിച്ചതാണ് കുറ്റം.

Sedition എന്ന വകുപ്പാണത്രെ ..എന്ന കുറ്റമാണത്രെ..

ജനാധിപത്യ ഇന്ത്യ.. ഉറക്കെ ഉറക്കെ കരയുന്നു.

കുഞ്ഞുങ്ങളെ പോലീസ് ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന ഇന്ത്യയെ കണ്ട്..., അമ്മയെ പോലീസ് പിടിച്ചു കൊണ്ടു പോയതുകൊണ്ട് അയല്പക്കത്തെ വീട്ടിൽ പാർക്കുന്ന ഒമ്പതുവയസ്സുകാരിയുള്ള ഇന്ത്യയെ കണ്ട്...



27/02/20
പീഡനങ്ങൾക്കും ദ്രോഹങ്ങൾക്കും, പീഡകർക്കും ദ്രോഹികൾക്കും ഒരു വിരൽത്തുമ്പാൽ പോലും പിന്തുണ നല്കുന്നവർ എല്ലാവരും സൗകര്യം ഒത്തു വന്നാൽ പീഡകരും ദ്രോഹികളുമായിത്തീരും.പീഡനങ്ങളും ദ്രോഹങ്ങളും ചെയ്യും...

ചരിത്രം പഠിപ്പിക്കുന്നത് അതാണ്... എല്ലാ പെൺ, ദളിത്, ദരിദ്ര, ന്യൂനപക്ഷ അതിജീവനങ്ങളും പഠിപ്പിക്കുന്നത് അതാണ്...


അനന്തപുരി FMൽ

10/01/2020

അനന്തപുരി FMൽ വന്ന എൻറെ സംഭാഷണം.

അവതാരക പ്രീതി ജോസഫ്.
                                                                      

Tuesday, February 18, 2020

കർത്താർ സിംഗ് ദുഗ്ഗൽ

                  
കർത്താർ സിംഗ് ദുഗ്ഗൽ പ്രശസ്തനായ ഉറുദു, പഞ്ചാബി, ഹിന്ദി, ഇംഗ്ലീഷ് എഴുത്തുകാരനായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറെ പ്രശസ്തമായ ഒരു നോവലാണ് നഖവും മാംസവും.

ഇന്ത്യാ - പാക്കിസ്ഥാൻ വിഭജനത്തിനു മുമ്പേ, കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ നാലഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പേ തന്നെ അതിർത്തിഗ്രാമമായ പോട്ടോഹാറിൽ പ്രചരണങ്ങൾ വഴി സംഭവിപ്പിച്ച വർഗീയ ധ്രുവീകരണത്തെ പറ്റി അദ്ദേഹം നഖവും മാംസവും എന്ന നോവലിൽ വിശദീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്.

കാക്കാ എന്ന് അബ്ദുൽ വല്യച്ഛനെ വിളിച്ചിരുന്നവർ വോ ദുശ്മൻ ( ആ ശത്രു ) എന്ന് പരാമർശിച്ചു തുടങ്ങി. ഇരുമ്പ് പണികൾ ചെയ്തിരുന്നയാൾ കത്തികളും വടിവാളുകളും പോട്ടോഹാറിനു പുറത്ത് നിന്നും കിട്ടിയ ഓർഡറനുസരിച്ച് രാവും പകലും പണിതു. കലപ്പയും കൈക്കോട്ടും പണിയാൻ ഇരുമ്പ് പണിക്കാരന് ഇഷ്ടമില്ലാതായി.

ഹിന്ദുവിൻറെ നമസ്തേക്ക് സലാം മടക്കുന്ന മുസൽമാൻ കേൾക്കാത്തപോലെ നടന്നകന്നു. കാക്കിയുടെ, നറുമണമുയരുന്ന ആട്ടിറച്ചിക്കറി വിരലുകൾ നുണഞ്ഞ്, ഫുൽക്കയ്ക്കൊപ്പം വിഴുങ്ങി ത്തിന്നിരുന്ന പഞ്ചാബിലോണ്ടാ അറപ്പോടെ അകന്നുമാറി..

മുസൽമാൻറെ കട, മുസൽമാൻറെ വീട്, മുസൽമാൻറെ പെണ്ണ് ഒക്കെ വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അടയാളപ്പെട്ടു.

പാശ്ചാത്യ ആയുധലോബി ഇന്ത്യയെ രണ്ടായി മുറിപ്പിക്കുമെന്നും ഹിന്ദു മുസ്‌ലിം ലഹള പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടുമെന്നും അങ്ങനൊന്നുണ്ടായാൽ ബ്രിട്ടീഷ് പട്ടാളം അനങ്ങില്ലെന്നും പറഞ്ഞവരെ ഹിന്ദുക്കളും മുസ്ലീങ്ങളും വെറുപ്പോടെ നോക്കി, പരിഹസിച്ചു...

പെണ്ണുങ്ങൾ ചേരി തിരിഞ്ഞു. ഞങ്ങളാണ് ശരിയെന്ന് പരസ്പരം അലറിക്കൂവി..

പല കാക്കികളും ചാച്ചികളും ബഹുക്കളും ബേട്ടികളും ബഹനുകളും ഭയംകൊണ്ട് മാസമെത്തുംമുമ്പേ പ്രസവിച്ചു.. അതേ, പോട്ടോഹാറിലെ അടുത്ത തലമുറയായി എലിക്കുഞ്ഞുങ്ങളെപ്പോലെയുള്ള ശിശുക്കൾ പിറന്നു വീണു..

ഇത് വിഭജനത്തിനു മുമ്പേയുള്ള കാലം....

സ്നേഹം കർത്താർ സിങ് ദുഗ്ഗൽ..അങ്ങ് എഴുതിയതെല്ലാം ഇക്കാലത്തും കാണേണ്ടി വരുമോ എന്ന ഭീതിയിൽ...

രണ്ടു മൂന്നു ദൗർബല്യങ്ങൾ....

                 
അമ്മീമ്മയെ തൃക്കൂര് ഗ്രാമത്തിൽ നിന്ന് ആട്ടിയോടിക്കണമെന്നും, അവർ ജോലിയും വീടും നഷ്ടപ്പെട്ട് തികച്ചും അനാഥയായി ഭിക്ഷയെടുത്ത് ജീവിക്കുന്നത് കാണണമെന്നുമായിരുന്നു തൃക്കൂരിലെ അനേകം തമിഴ് ബ്രാഹ്മണരും വലിയൊരു പങ്ക് ധനിക സവർണരും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നത്. എൻറെ ഒരുചുമ്മാ തോന്നലൊന്നുമല്ല ഇത്. വളരെ വ്യക്തമായി പലരും മുഖത്തു കാർക്കിച്ചു തുപ്പിയിട്ടുള്ള നീറുന്ന ഓർമ്മയിൽ നിന്നു തന്നെയാണ്, ഇക്കാര്യം ഞാൻ ഇത്ര ഉറപ്പോടെ എഴുതുന്നത്.

സവർണതയെയും അവർണതയേയും അതതിൻറെ തിന്മകളെ അതതിൽ നിന്നുകൊണ്ടുതന്നെ എതിർത്തു ജീവിക്കുന്നത് അവരവരെ എന്തു തരം അപമാനത്തിനും ഇരയാക്കാനുള്ള ബലികൊടുക്കലാണ്. 'ആ, പെണ്ണൊരുത്തി ഇമ്മാതിരി കാര്യങ്ങള് ചെയ്താൽ സമുദായത്തിന് സഹിക്കില്ല, സമുദായം പകരം വീട്ടും. എന്നിട്ടും ഇത്രയല്ലേ ഉണ്ടായുള്ളൂ എന്ന് വിചാരിക്കാം.' എന്ന് സവർണർ ഉച്ചത്തിൽ സമുദായത്തേയും സവർണതയേയും പുകഴ്ത്തും. അവർണർ ഭയപ്പാടോടെ അല്പം അകന്നു നില്ക്കും. കാരണം പലപ്പോഴും അമ്മീമ്മയുടെ സഹോദരങ്ങളുമായി അവർക്ക് ചില ജോലിബന്ധങ്ങൾ ഉണ്ടാവും. പിന്നെ അവർണർ അത്ര ഉച്ചത്തിൽ പുകഴ്ത്തില്ലെന്നേയുള്ളൂ. അവർക്കും സ്വജാതികളിൽ തന്നെയുള്ള ഉച്ചനീചത്വങ്ങളും ആചാരക്രമങ്ങളും തെറ്റിക്കുന്നവരെപ്പറ്റി അത്ര നല്ല അഭിപ്രായമൊന്നുമല്ല ഉള്ളിലുള്ളത്.

അമ്മീമ്മയ്ക്ക് ദൗർബല്യങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ലേ.. ഉണ്ടായിരുന്നു. എനിക്കറിയാമായിരുന്നു അവയെല്ലാം. അവരുടെ ദൗർബല്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഞാൻ ഒന്നുമെഴുതിയില്ല, ഇതുവരെ. അവയും എഴുതപ്പെടേണ്ടതാണ്. അതുകൂടി ചേരുമ്പോഴേ ആ വ്യക്തിത്വം പൂർണമാവുകയുള്ളൂ.

സ്വർണവും വജ്രവും അമ്മീമ്മയെ മോഹിപ്പിച്ചിരുന്നു. അവ സ്ത്രീകൾക്ക് ഒരു സ്വത്താണെന്ന് അമ്മീമ്മ കരുതിയിരുന്നു. 'കുന്തുമണിയാട്ടമാവത് മാസം സ്വർണം ശേത്തു വെച്ചുക്കണം' എന്നായിരുന്നു പറഞ്ഞു തന്നിരുന്നത്. എല്ലാ മാസവും ഒരു കുന്നിക്കുരുവോളമെങ്കിലും സ്വർണം ശേഖരിച്ചു വെക്കണമെന്നായിരുന്നു അമ്മീമ്മ വരുമാനമുള്ള സ്ത്രീകൾക്ക് രഹസ്യമായി നല്കിയിരുന്ന ഉപദേശം. ഖനികളിലെ ചൂഷണത്തെയും അവ ഉണ്ടാക്കുന്ന പാരിസ്ഥിതികദുരന്തങ്ങളേയും പറ്റി അമ്മീമ്മക്ക് അറിവു കുറവായിരുന്നു വെന്നാണ് എൻറെ വിശ്വാസം.

1975 ൽ ധൻബാദിനടുത്തുള്ള ചാസ്നാല കൽക്കരി ഖനിയിൽ വെള്ളപ്പൊക്കത്തിൽ പെട്ട് നാനൂറ് ഖനിത്തൊഴിലാളികൾ മരണപ്പെടുകയുണ്ടായി. അതിനു ശേഷമാണ് അമ്മീമ്മയും അമ്മയും സ്വർണവും വജ്രവും ഉപയോഗിക്കുന്നത് ഭീകരതെറ്റാണെന്ന് അച്ഛൻ പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയത്. ആ ഖനി ദുരന്തം ഞാൻ ഇന്നും മറക്കാതിരിക്കുന്നതും അതുകൊണ്ടാണ്. അമ്മീമ്മ വളരെ ചുരുക്കിച്ചെലവഴിച്ചാണെങ്കിലും പൊട്ടുകമ്മലും നേർത്ത മാലയുമൊക്കെ ഞങ്ങൾക്കായി തീർപ്പിക്കുമായിരുന്നു. അമ്മീമ്മയുടെ സ്നേഹിതനായിരുന്ന രാമൻതട്ടാനാണ് ഇത്തരം സ്വർണാഭരണങ്ങൾ പണിഞ്ഞു തരിക. ഇത് പരമരഹസ്യമായി സൂക്ഷിക്കുവാൻ ഞങ്ങൾ നിർബന്ധിതരായി. അവരാഗ്രഹിച്ചത്രയും സ്വർണപ്പണ്ടങ്ങൾ ഞങ്ങൾക്ക് ഉണ്ടാക്കിത്തരാൻ അമ്മീമ്മക്ക് ഒരിക്കലും കഴിഞ്ഞില്ല. എന്നാലും പറ്റാവുന്നതെല്ലാം അമ്മീമ്മ ചെയ്തു.

മറ്റൊരു ദൗർബല്യം കോൺഗ്രസ്‌ പാർട്ടിയായിരുന്നു. ആ പാർട്ടിയുടെ അപചയം അവരെ എപ്പോഴും വേദനിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. കോൺഗ്രസ്‌ പാർട്ടി യാണ് , ഇന്ത്യയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരം നയിച്ചതെന്ന് അമ്മീമ്മ വിശ്വസിച്ചു. കോൺഗ്രസ് പാർട്ടി ഏതെങ്കിലും ഒരു പ്രത്യേക ജാതിയുടേ മുഖമുദ്രയല്ല എന്ന് അമ്മീമ്മ കരുതീരുന്നു. ആ പാർട്ടിയിലെ പടലപ്പിണക്കങ്ങൾ, പിളർപ്പുകൾ, അഴിമതി എല്ലാം അവരെ വേദനിപ്പിച്ചു.

അടിയന്തരാവസ്ഥ കഴിഞ്ഞു പുറത്തിറങ്ങിയ കോൺഗ്രസ് വിരുദ്ധ പുസ്തകങ്ങൾ ഞാൻ വായിക്കുകയും അമ്മീമ്മയുമായി രാഷ്ട്രീയം പറഞ്ഞ് വഴക്കിടുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. എൻറെ പല ചോദ്യങ്ങളും കോൺഗ്രസ് അനുഭാവി എന്ന നിലയിൽ അമ്മിമ്മയെ വേദനിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. നിസ്സഹായതയിലാഴ്ത്തീട്ടുണ്ട്. ഉത്തരം മുട്ടുമ്പോൾ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരം നയിച്ച കോൺഗ്രസ് നേതാക്കളേ പറ്റിയും അവരുടെ ജീവിതത്തെ ബ്രിട്ടീഷുകാർ തുലച്ചു കളഞ്ഞതിനേ പറ്റിയും പറഞ്ഞ് അമ്മീമ്മ മെല്ലെ വിഷയം മാറ്റും.

വിവാഹത്തിൻറെ പുതുമോടി മാറാത്തവരെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് അമ്മീമ്മയുടെ ഒരു രഹസ്യ വിനോദവും ആനന്ദവുമായിരുന്നു. ബസ്സ് യാത്രകളിലാവും ഇങ്ങനെ ആരെങ്കിലും ആ കണ്ണുകളിൽ പെടുക. ആ ഇണക്കുരുവികൾ ചിരിക്കുന്നതും വർത്തമാനം പറയുന്നതും എത്ര നേരം വേണമെങ്കിലും അമ്മീമ്മ മടുക്കാതെ നോക്കിയിരിക്കും. വീട്ടിൽ വന്നിട്ടു പറയും. 'അന്തപൊണ്ണ് എന്ന ചിരി ചിരിക്കറ്ത്.. അഴഹാ ഇരുക്ക്. എന്നക്കും അപ്പടി ചിരിച്ച്ണ്ട് ഇരുക്കട്ടും.'

അതു കേട്ടാലുടൻ ഞങ്ങൾ അമ്മീമ്മയെ പരിഹസിച്ചു ചിരിക്കുമായിരുന്നു. അതേ.. അതേ, ആ പെൺകുട്ടിക്ക് എന്താണാവോ ഇത്ര ഭംഗി.. ചിരിക്കുമ്പോൾ.. ഞങ്ങളൊന്നും കണ്ടില്ലല്ലോ.. അമ്മീമ്മ മാത്രം എങ്ങനെയാണ് ആ സ്പെഷ്യൽ ഭംഗി കണ്ടത്?

അപ്പോൾ അമ്മീമ്മ തന്നിട്ടുള്ള മറുപടി എനിക്ക് ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും മറക്കാൻ കഴിയില്ല.

സന്തോഷം, കൂട്ടുണ്ടെന്നുള്ള സന്തോഷമാണ് ആ ചിരിക്ക് അത്ര ഭംഗിയുണ്ടാക്കുന്നത്. അവരെ നോക്കിയിരിക്കുമ്പോൾ നമുക്കും ആ സന്തോഷവും പോസിറ്റീവ് ഫീലിംഗും കിട്ടും. സന്തോഷത്തോടെ ചിരിക്കുന്നവർക്ക് എപ്പോഴും ചെറുപ്പവുമായിരിക്കും.

സിനിമകളിലെ നനുത്ത പ്രേമരംഗങ്ങളും പ്രേമഗാനങ്ങളും അമ്മീമ്മക്കിഷ്ടമായിരുന്നു. ടി വി വന്നപ്പോഴാണ് അമ്മീമ്മക്ക് ദേവാനന്ദിനെ എത്ര ഇഷ്ടമായിരുന്നുവെന്ന് ഞങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കിയത്. 'ഖൊയാ ഖൊയാ ചാന്ദ് ...' എന്ന് ദേവാനന്ദ് ടി വിയിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമ്പോൾ അമ്മീമ്മയുടെ മുഖം ഒരു പൂവു പോലെ വിടരുമായിരുന്നു. അമ്മീമ്മയുടെ യൗവനസ്വപ്നങ്ങളുടെ നിഷ്ഫലതയിൽ ദേവാനന്ദ് എന്ന സിനിമാനടൻ തൻറെ അഭിനയത്തിലൂടെ ഇത്തിരി ചുവപ്പു പുരട്ടിയിരുന്നിരിക്കണം..

ഞാൻ എന്ന വ്യക്തിക്ക് എതിരാണ്

      
എല്ലാ ദുർനിയമങ്ങളും ദുർബില്ലുകളും
ഞാൻ എന്ന വ്യക്തിക്ക് എതിരാണ്. എതിര് തന്നെയാണ്.

ജാതികൾകൊണ്ടും മതങ്ങൾകൊണ്ടും കീറിമുറിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്..ഞാൻ..ഇന്നും.

കറുത്തവൾ

ദക്ഷിണേന്ത്യക്കാരി..

തമിഴത്തി..

മലയാള ഭാഷ മാത്രം പഠിച്ചവൾ

പണമില്ലാത്തവൾ

ഇവയെല്ലാം തരാതരം പോലേ എനിക്കെതിരെ ആയുധങ്ങളാക്കിയവരോട് പൊരുതുന്നുണ്ട് ..ഇന്നും.

പെണ്ണ് എന്ന കാർക്കിച്ചു തുപ്പിയുള്ള അധിക്ഷേപങ്ങളും നിന്ദകളും അനീതികളും എന്നും എപ്പോഴും അറിയുന്നവളായി അതിനോടെല്ലാം നിരന്തരം പ്രതിഷേധിക്കുന്നുണ്ട്...

ഒരിടത്ത് കേന്ദ്രീകരിക്കപ്പെടുന്ന പണം, അളവില്ലാത്ത പണം എന്നത് മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന അല്ലെങ്കിൽ ഇനിയും തെളിയാത്ത കുറ്റകൃത്യമാണെന്ന ഉറപ്പുള്ളതുകൊണ്ട് പണാധിപത്യത്തിന് എതിരാകുന്നുണ്ട്.

വ്യക്തിപരമായി എൻറത്രയെങ്കിലും ദുരിതം സഹിച്ചവരാണ് ഓരോരുത്തരുമെന്ന കൃത്യമായ ബോധ്യം എല്ലാ ദുർനിയമങ്ങൾക്കും ദുർബില്ലുകൾക്കും എന്നെ എതിരാക്കുന്നുണ്ട്.

ഇങ്ങനെയാണ് വ്യക്തിപരമായി ഞാൻ പൗരത്വരജിസ്റ്ററിനും പൗരത്വബില്ലിനും അത്തരം വേർതിരിപ്പുകൾക്കു
മെല്ലാം കാരണമാകുന്ന സമസ്ത ദുർബില്ലുക