Saturday, June 8, 2019

ഒരു കല്യാണം കൂടാൻ പോയ ഗമയാണ്

അമ്മച്ചിന്തുകൾ 7

 
അമ്മ പുത്തൻതോപ്പിലെ ആദ്യ ദിവസത്തെപ്പറ്റി പറഞ്ഞു തന്നിട്ടുണ്ട്. അത് കേട്ടപ്പോൾ ഞങ്ങൾ മക്കൾക്ക് എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെയായി.

പുത്തൻതോപ്പിലെ വീട്ടിൽ അമ്മയെ ആദ്യം വന്ന് പരിചയപ്പെട്ടത് ഡാറി ആൻറിയും കുട്ടികളുമായിരുന്നു. പെരേര അങ്കിൾ അക്കാലത്ത് സിംഗപ്പൂരിൽ ജോലി ചെയ്യുകയായിരുന്നു. ആൻറിക്ക് അൽഭുതമായിരുന്നു ആദ്യം അമ്മയെ കണ്ടപ്പോൾ. പിന്നെ അവർ തമ്മിൽ അടിയുറച്ച ഒരു ആത്മബന്ധം വളർന്നു, അത് ജീവിതകാലമത്രയും നിലനിന്നു.

അച്ഛൻ അമ്മയെ വീട്ടിൽ വിട്ട് പുറത്തേക്ക് പോയ നേരമായിരുന്നു. ഡാറി ആൻറിയും കുട്ടികളും മടങ്ങിയപ്പോൾ മൂന്നാലു പുരുഷന്മാർ ഗേറ്റ് കടന്നു വന്നു.

അവർ ഒരു പ്രകോപനവുമില്ലാതെ അമ്മയെ ചീത്തവിളിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇനിയുള്ള ജീവിതത്തിലുടനീളം ഇക്കാര്യം ആവർത്തിക്കപ്പെടുമെന്ന് അന്ന് അമ്മയ്ക്കറിയില്ലായിരുന്നുവല്ലോ. അമ്മ ഉടൻ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി പ്പോകണമെന്നും ഈ നടന്നതൊന്നും ഒരു കല്യാണമേയല്ലെന്നും അച്ഛൻ അവരുടെ മകളെ, അവരുടെ പെങ്ങളെ കല്യാണം കഴിക്കാമെന്ന് ഏറ്റിട്ടുണ്ടെന്നും അവർ ഒന്നിച്ചലറി.

അമ്മ കുലുക്കമില്ലാതെ ആ അവസ്ഥയെ നേരിട്ടു. അവരെ അമ്മ തരിമ്പും വിശ്വസിച്ചില്ല. എങ്കിലും തർക്കിക്കാൻ നിന്നില്ല. അത് അമ്മ എന്നും പാലിച്ചു പോന്ന ഒരു നയമായിരുന്നു. അമ്മ ദേഷ്യപ്പെട്ട് അലറീട്ടോ വാശിയോടെ തർക്കിച്ചിട്ടോ വഴക്കുണ്ടാവില്ല. ഏത് പ്രശ്നവും വഴക്കാക്കാം.. ഏതു പ്രശ്നവും വഴക്കല്ലാതെയുമാക്കാം എന്നാണ് അമ്മ പറയാറ്.

ബഹളം കേട്ട് ഡാറി ആൻറിയും കുട്ടികളും ഓടി വന്നു. വേറെയും ചില അയല്ക്കാർ വന്നു. അപ്പോൾ വഴക്കുണ്ടാക്കാൻ വന്നവർ പിരിഞ്ഞു പോയി.

അച്ഛൻ എല്ലാ പുരുഷന്മാരേയും പോലെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടപ്പെട്ട ആ പെണ്ണുങ്ങളുടെ ശല്യം കൊണ്ട് അദ്ദേഹം പൊറുതിമുട്ടിയിരിക്കയാണെന്ന് അമ്മയെ അന്ന് രാത്രി തന്നെ പറഞ്ഞു വിശ്വസിപ്പിച്ചു.

അങ്ങനെ ആ ജീവിതം തുടങ്ങി.

പിറ്റേന്ന് മുതൽ അമ്മ മാറാൻ പഠിക്കുകയായിരുന്നു. അച്ഛൻ മരിക്കും വരെ അമ്മ ആ പഠനം തുടർന്നു.

അമ്മയ്ക്ക് പരിചിതമായ അടുക്കളയെ ബഹുദൂരം അകലെ വിട്ടാണല്ലോ പുതിയ അടുക്കളയെ ഹാർദ്ദമായി, ഒരു മുറുമുറുപ്പുമില്ലാതെ വരവേല്ക്കേണ്ടിയിരുന്നത്.

വെങ്കലപ്പാനയിൽ ചോറുവെച്ചിരുന്ന അമ്മ മൺകലത്തിൽ വെപ്പു തുടങ്ങി. ചോറൂറ്റാൻ എന്ന വാക്ക് പഠിച്ചു. ഒരു മുളമ്പൊളികൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കിയ കുഴിയൻ തവിയും ചോറു കോരി വെക്കുന്ന മുളമ്പൊളിക്കുട്ടയും കണ്ടു. കൽച്ചട്ടിക്ക് പകരം മൺചട്ടിയിൽ കറി വെച്ചു. അങ്ങനെ അമ്മയുടെ പൊരുത്തപ്പെടലുകൾ തുടങ്ങി.പാലും തൈരും മോരും മത്തുകൊണ്ടുള്ള തൈരു കടയലും നറും വെണ്ണയും വീട്ടിലുണ്ടാക്കുന്ന തരിയുള്ള നെയ്യും ഒക്കെ അമ്മ മറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു

മീൻ വെക്കണമെങ്കിൽ അത് കഴിച്ചു ശീലിക്കണമെന്ന് അച്ഛൻ നിർബന്ധിച്ചു തുടങ്ങി. അങ്ങനെ ഡാറി ആൻറി മീൻ വറുത്ത് കൊണ്ട് വന്നു. അമ്മ മീൻ വായിലിട്ടു നോക്കി... പക്ഷേ, കഴിക്കാൻ പറ്റിയില്ല. ഡാറി ആൻറി അച്ഛനോട് തീർത്തു പറഞ്ഞു. 'രാജത്തെ വിഷമിപ്പിക്കരുത്. ഒരു സഹായിയെ വെക്കു. അങ്ങനെ മീനും ഇറച്ചിയും കഴിച്ചാൽ മതി'

അപ്പോഴേക്കും ഞാൻ അമ്മയുടെ വയറ്റിൽ പിറവിയെടുത്തിരുന്നു. ആശ തോന്നുന്ന ആഹാരമൊന്നും കഴിക്കാതെ തന്നെ അമ്മ അങ്ങനെ ജീവിച്ചു.

അച്ഛന് ഒത്തിരി സുഹൃത്തുക്കൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒഴിവ് നേരങ്ങളിൽ അച്ഛൻ അമ്മയെ അവരുടെ വീടുകളിൽ കൊണ്ടു പോയിരുന്നു.

ഒരു പെൺസുഹൃത്തിൻറെ വീട്ടിൽ ചെന്നപ്പോൾ ഗർഭവതിയായ അമ്മക്ക് പ്രത്യേകമായ ഒരു വരവേല്പ് കിട്ടി.

അവരുടെ കൊച്ചുകുഞ്ഞ് അച്ഛൻറെ മടിയിൽ മൂത്രമൊഴിച്ചു. അവർ അപ്പോൾ ഗദ്ഗദകണ്ഠയായി...

"ഇങ്ങനെ എന്നും സംഭവിക്കേണ്ടതല്ലായിരുന്നോ... എത്ര മോഹിച്ചതാണ് '

എന്നിട്ടവർ അകത്തേക്ക് പോയിക്കളഞ്ഞത്രേ...

സുപ്രസിദ്ധ സിനിമാതാരം ജഗതി ശ്രീകുമാറിൻറെ അച്ഛൻ ജഗതി എൻ കെ ആചാരിയും അച്ഛൻറെ സീനിയർ സുഹൃത്തായിരുന്നു. അവരുടെ വീട്ടിലും അമ്മ ഒത്തിരി സമയം ചെലവാക്കീട്ടുണ്ട്.

അക്കാലത്തൊന്നും അമ്മയെന്ന കളിപ്പാട്ടത്തിലുള്ള കൗതുകം അച്ഛന് നഷ്ടമായിരുന്നില്ലല്ലോ.

അമ്മച്ചിന്തുകൾ 6



അമ്മ ജോലി കഴിഞ്ഞു വൈകിട്ട് തിരിച്ചു വരാതിരുന്നപ്പോൾ സ്വാഭാവികമായും സുബ്ബരാമയ്യരും രുഗ്മിണി അമ്മാളും അമ്മീമ്മയും ആകെ ഉലഞ്ഞു പോയി. അമ്മീമ്മ പറഞ്ഞതിങ്ങനെയാണ്. 'എല്ലാര് ക്കും പൈത്യം പുടിക്കറ പോലെ ഇരുന്തത്.'

ഭ്രാന്ത് വരുന്നത് പോലെ തോന്നുകയല്ലേയുള്ളൂ. അത് വരില്ലല്ലോ. ആ രാത്രി പുലർന്നപ്പോൾ വിവരം കിട്ടി. അമ്മ ഇന്നലെ ഓഫീസിൽ പോയിട്ടില്ല. ഒരു മാസത്തേക്ക് ലീവ് എടുത്തിരിക്കുന്നു.

ആധികൊണ്ട് മൂന്നു പേരും ഉരുകി. അമ്മ ആത്മഹത്യ ചെയ്തുവോ എന്നാണ് സുബ്ബരാമയ്യർ ഭയന്നത്. ആ ഭയം അദ്ദേഹത്തെ തകർത്തു കളഞ്ഞു.

പിറ്റേന്ന് അമ്മ അയച്ച കമ്പി മഠത്തിൽ കിട്ടി. അമ്മ ഇങ്ങനെ ഇന്ന ഡോക്ടറെ വിവാഹം കഴിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്നും അനുഗ്രഹിക്കണമെന്നും അപേക്ഷിച്ചുകൊണ്ട്....

വിവരം തീ പോലെ പടർന്നു. കമ്പി ശിപായി തന്നെ പറ്റാവുന്നവരെയെല്ലാം അറിയിച്ചിരുന്നു.

ചില്ലറ കോളിളക്കമല്ല, അത് ആ ഗ്രാമത്തിലുണ്ടാക്കിയത്. ആ നാലു താവഴി ബ്രാഹ്മണ ഗൃഹങ്ങളിൽ ഇങ്ങനെ ഒരു സംഭവം ആദ്യമായിരുന്നു. എല്ലാവരും ആ മഠത്തിൽ ഒന്നിച്ചു കൂടി. അമ്മയെ ജീവിക്കാൻ സമ്മതിക്കരുതെന്നും പടിയടച്ച് പിണ്ഡം വെയ്ക്കണമെന്നും മുറവിളി ഉയർന്നു.

മംഗളമെന്ന ബ്രാഹ്മണപ്പെണ്ണിനെ എല്ലാവരും ഓർമ്മിച്ചു. മംഗളത്തിന്റെ ജീവിതം ദുരന്തമായത്... പതിനഞ്ച് വയസ്സിലാണ്. മഠത്തിൽ പുറം പണിക്ക് വന്ന ഒരു പയ്യനോട് ചിരിച്ചു സംസാരിച്ചത് കണ്ടവരുണ്ട്. മംഗളത്തെ നിർദ്ദാക്ഷിണ്യം പടിയടച്ച് പിണ്ഡം വെച്ചു. അഭയമില്ലാതെ ഗ്രാമത്തിലലഞ്ഞ മംഗളത്തിന്റെ ശാപം തൃക്കൂരിനെ ചൂഴ്ന്ന് നില്ക്കുന്നുണ്ടത്രേ. മുളങ്കൂട്ടങ്ങൾ രാത്രിയിൽ ഒരു പെണ്ണിൻറെ ഏങ്ങലായി കരയുമെന്നാണ് വിശ്വാസം.

സുബ്ബരാമയ്യർക്കും ആ കഥ ഓർമ്മ വന്നിരിക്കണം. അമ്മയെ പടിയടച്ച് പിണ്ഡം വെക്കാൻ അദ്ദേഹം തയാറായില്ല. മകളെ വിവാഹം കഴിപ്പിച്ചില്ലെന്ന ചുമതലക്കുറവ് ആ അച്ഛനെ വല്ലാതെ നൊമ്പരപ്പെടുത്തി.

അമ്മയുടെ ഒരു ചേട്ടനും ഭാര്യയും തിരുവനന്തപുരത്ത് വന്ന് അമ്മയെ കണ്ടു. ആ വീടും പരിസരവും ഒന്നും അവർക്കിഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. അവർ അറപ്പ് ഭാവിച്ച് പെട്ടെന്നിറങ്ങിയെന്ന് അമ്മ പിന്നീട് ഞങ്ങൾക്ക് പറഞ്ഞു തന്നു. അവർ അമ്മയുടെ അച്ഛനോട് അനുവാദം വാങ്ങാതെ ഒരു പത്രപ്പരസ്യവും നല്കി. അമ്മയും അച്ഛനും വിവാഹം കഴിച്ചെന്നും അതിന് അമ്മയുടെ വീട്ടുകാരുടെ സമ്മതമില്ലെന്നുമായിരുന്നു പരസ്യം. ആ വിവരമറിഞ്ഞപ്പോൾ എൻറെ അമ്മയുടെ അച്ഛൻ ഒത്തിരി ഖേദിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആരോഗ്യം പതുക്കെപ്പതുക്കെ തകർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.

Friday, June 7, 2019

കുട്ടേട്ടനെന്ന എഴുത്തുകാരൻ അഷ്ടമൂർത്തി...



വളരെ പണ്ട് ഒരിക്കൽ ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. പിന്നെ ജീവിതം ആകെ മാറിപ്പോയി... ഇതാ ഇന്നുവരെ അതിനു ശേഷം തമ്മിൽ കണ്ടിട്ടില്ല....

കുട്ടേട്ടാ എന്ന് വിളിച്ചോളൂ എന്ന് പറഞ്ഞു.... സാർ എന്ന് വിളിക്കേണ്ട എന്നും പറഞ്ഞു.

ഞാൻ കണ്ടില്ലെന്നേയുള്ളൂ. കുട്ടേട്ടനെ സ്ഥിരമായി വായിക്കുമായിരുന്നു. അഷ്ടമൂർത്തി എന്നെഴുതിക്കാണുന്നതെല്ലാം... അത് നോവലോ കഥകളോ കുറിപ്പോ എന്തായാലും...

റിഹേഴ്സൽ ക്യാമ്പ് എന്ന കുങ്കുമം അവാർഡ് നോവൽ മുതൽ മിക്കവാറും രചനകൾ, തിരിച്ചു വരവ്, കഥാസാരം, സാഹിത്യ അക്കാദമി അവാർഡ് കിട്ടിയ വീടു വീട്ടു പോകുന്നു എന്ന ചെറുകഥ, മരണ ശിക്ഷ... ഇനീമുണ്ട്... ഇപ്പോ ഓർമ കിട്ടണില്ല. ഇറങ്ങിയ ബുക്കൊക്കെ വീട്ടിലെ ഷെല്ഫിൽ ഉണ്ട്...

അങ്ങനെ അങ്ങനെ...

കുട്ടേട്ടൻ എഴുതുമ്പോ കസർത്തൊന്നും കാണിക്കില്ല. എനിക്കു വരെ എളുപ്പം തിരിയും...

ഇപ്പോ കുട്ടേട്ടൻ എൻറെ ആത്മകഥയെപ്പറ്റി എഴുതീരിക്കുന്നു. ഇത്രയും പ്രഗൽഭനായ ഒരാൾ എന്നെ വായിച്ച് എഴുതിയത് ഒത്തിരി സന്തോഷം... ആഹ്ളാദം...

ആദ്യമായി എന്റെ പുസ്തകത്തെക്കുറിച്ച് എഴുതിയ സാഹിത്യ കാരൻ... രണ്ട് മുഖമില്ലാത്ത കുട്ടേട്ടൻ...

ഒത്തിരി സ്നേഹം... loads of love

Ashtamoorthi Kadalayil Vasudevan കുറിച്ചത്
വാങ്ങിവെച്ചിട്ട് ഒരു മാസത്തിലധികമായിരുന്നു. മറ്റു ചില ദൗത്യങ്ങളില്‍പ്പെട്ട് വായന തീരെ നടന്നിരുന്നില്ല. വായിയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങിയത് ഒരാഴ്ച മുമ്പാണ്. ഇന്നലെ രാത്രിയാണ് വായിച്ചു തീര്‍ന്നത്.
270 പേജുള്ള പുസ്തകം വായിച്ചു തീരാന്‍ ഒരാഴ്ചയോ! അതും ഇത്രമാത്രം പാരായണക്ഷമതയുള്ള പുസ്തകം! സത്യമാണ്. മനസ്സു വിങ്ങി എത്രയോ പ്രാവശ്യം വായന തടസ്സപ്പെട്ടു. പുസ്തകം പകുതി പിന്നിട്ടപ്പോള്‍ നിറഞ്ഞ കണ്ണു തുടയ്ക്കാന്‍ വേണ്ടി കണ്ണട ഊരിയെടുത്തു കൊണ്ടേയിരുന്നു. ഇത്രമാത്രം അന്തര്‍സ്സംഘര്‍ഷത്തോടെ ഒരു പുസ്തകവും ഇതുവരെ വായിച്ചിട്ടില്ല.
എച്ച്മുക്കുട്ടിയെ ബ്ലോഗെഴുത്തുകാരി എന്ന നിലയില്‍ വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. വേറിട്ടു മാത്രം കത്തിയമരുന്ന ചില ശരീരങ്ങള്‍ എന്ന നോവലും വായിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാലും എച്ച്മുക്കുട്ടി ആരാണെന്നു മനസ്സിലായത് മതക്കുറിപ്പുകള്‍ എന്ന പരമ്പര ഫെയ്‌സ് ബുക്കില്‍ വായിയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങിയതോടെയാണ്.
മുപ്പതു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പിലേയ്ക്കുള്ള ഒരു വാതില്‍ തുറക്കലായിരുന്നു അത്. പരിചിതം എന്ന് കരുതിപ്പോന്ന പലരുടേയും മുഖംമൂടികള്‍ അഴിഞ്ഞുവീണുകൊണ്ടേയിരുന്നു. നെഞ്ചിടിപ്പോടെയാണ് ഓരോ ലക്കവും വായിച്ചു തീര്‍ത്തത്. ഇപ്പോള്‍ ഈ പുസ്തകം ഒന്നിച്ചിരുന്നു വായിയ്ക്കുമ്പോഴും ഇന്നലെ വായിച്ചു തീര്‍ന്നിട്ടും ആ നെഞ്ചിടിപ്പുകള്‍ ബാക്കിയാണ്.
എന്നാലും അവസാനം ഇങ്ങനയൊക്കെയായല്ലോ എന്ന ആശ്വാസമുണ്ട്. ബേക്കര്‍ സായിപ്പു പറഞ്ഞതുപോലെ 'ബാഡ് മെന്‍ ആര്‍ പ്ലെന്റി. ബട്ട് ഗുഡ് പീപ്പിള്‍ ആര്‍ ദേര്‍.' ഇരുട്ടു മൂടിയ മനുഷ്യരുടെ ഇടയിലും നല്ല മനുഷ്യരുടെ ഒരു സങ്കീര്‍ത്തനം തന്നെയാണ് ഈ പുസ്തകം. ആരെയെങ്കിലും വിട്ടുപോവുമോ എന്ന ഭീതി കൊണ്ടു മാത്രം അവരുടെ പേരുകള്‍ ഒന്നും എടുത്തെഴുതുന്നില്ല.
ഉദ്ധരിയ്ക്കാനാണെങ്കിലും ഒരുപാടുണ്ട്. ''ചപ്പുചവറുകള്‍ നിറച്ച് തുന്നിയെടുത്ത ഒരു പാവയായി എനിയ്ക്ക് സ്വയം തോന്നാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു'' എന്നെഴുതിയ എച്ച്മുക്കുട്ടിയുടെ എഴുത്തുഭാഷ ഇപ്പോഴും തലച്ചോറില്‍ ഉളിപ്രയോഗങ്ങള്‍ നടത്തിക്കൊണ്ടേയിരിയ്ക്കുകയാണ്.
ഫെയ്‌സ് ബുക്കില്‍ ഒപ്പം സഞ്ചരിച്ചതാണ് എങ്കിലും ഇപ്പോള്‍ വീണ്ടും വായിച്ചു തീര്‍ന്നുവെങ്കിലും എച്ച്മുക്കുട്ടിയുടെ ഈ പുസ്തകത്തേക്കുറിച്ച് എഴുതാന്‍ പ്രയാസമാണ്. അത്രമാത്രം അത് എന്നെ പിടിച്ചുകുലുക്കിയിരിയ്ക്കുന്നു. വിശദമായി എഴുതേണ്ടതാണെങ്കിലും തല്‍ക്കാലം പിന്‍വാങ്ങുകയാണ്.
ഇന്നലെ രാത്രി വായിച്ചു തീര്‍ന്നെങ്കിലും ഈ പുസ്തകം തീരുന്നില്ല. അടയ്ക്കാന്‍ പറ്റാത്ത കണ്ണുകള്‍ പോലെ ഇത് തുറന്നു തന്നെയിരിയ്ക്കും. ഈ ഭൂമിയില്‍നിന്ന് വിട പറഞ്ഞു പോവും വരെ.

(അഷ്ടമൂര്‍ത്തി)

Best & Top Sellers Of The Week..രണ്ടാം പതിപ്പിലെ ഒരു പുസ്തകമാണ് പോകുന്നത്






                                                                        


അമ്മച്ചിന്തുകൾ 5

                                          

അമ്മയും അമ്മീമ്മയും മടങ്ങി വന്നപ്പോൾ ഡിഗിരിക്കാപ്പിക്കൊപ്പം രുഗ്മിണി അമ്മാൾ എന്ന അമ്മ സ്നേഹത്തോടെ പാൽതെരട്ടിപ്പാൽ മധുരം വിളമ്പി.

'അമ്മ ഇത് എപ്പോൾ ഉണ്ടാക്കി' എന്നായി എൻറെ അമ്മയുടെ ചോദ്യം.


മകൻ മടങ്ങിപ്പോയപ്പോൾ ഉണ്ടാക്കിയതാണെന്നും നിനക്ക് തരാൻ മറന്നുപോയെന്നും നിനക്കേറ്റവും ഇഷ്ടമുള്ള പലഹാരമല്ലേന്ന് ഓർമ്മ വന്നപ്പോൾ എടുത്തോണ്ട് വന്നതാണെന്നും അമ്മയുടെ അമ്മ പറഞ്ഞു.


അമ്മയ്ക്ക് അത് സഹിച്ചില്ല. 'ആ മകനെയാണ് അമ്മ അധികം സ്നേഹിക്കുന്നതല്ലേ, ഞങ്ങൾ പെൺകുട്ടികൾക്ക് സ്വൈരമില്ലാതാക്കുന്ന ആ മകനെ..... എനിക്ക് വേണ്ട.. ഞാൻ കഴിക്കില്ല' എന്ന് പലഹാരം തട്ടിമാറ്റി എൻറെ അമ്മ മുകൾ നിലയിലെ മുറിയിൽ പോയി പിണങ്ങിയിരുന്നു.


കാലം രാജമെന്ന എൻറെ അമ്മയുമായി പകിട കളിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. അമ്മക്ക് അന്നത് മനസ്സിലായില്ല. അല്ലെങ്കിൽ അതൊക്കെ സാധാരണ മനുഷ്യർക്ക് മനസ്സിലാകുമോ ? എനിക്കന്നേ അറിയാമായിരുന്നു ഇക്കാര്യം ഇങ്ങനെ ആകുമെന്ന്, അല്ലെങ്കിൽ എനിക്ക് മനുഷ്യരെ കണ്ടാൽ തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റും എന്ന് കാര്യങ്ങളെപ്പറ്റിയും മനുഷ്യരെപ്പറ്റിയും നമ്മൾ ചുമ്മാ പൊങ്ങച്ചം പറയുന്നതല്ലേ.. അജ്ഞതയുടെ തീവ്ര ദൈന്യത്തിലും അങ്ങനെ പറയാനാവുന്ന മനുഷ്യരുടെ താൻ പ്രമാണിത്തമാണ് അപ്പോഴും മുഖ്യം.


എന്തായാലും പിന്നീട് ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കൽ പോലും രുഗ്മിണി അമ്മാൾ എന്ന സ്വന്തം അമ്മയുണ്ടാക്കിയ പാൽതെരട്ടിപ്പാൽ എൻറെ അമ്മക്ക് കിട്ടിയില്ല.


പീച്ചി ഡാമിലെ പൂന്തോട്ട പശ്ചാത്തലത്തിൽ കണ്ട അമ്മയുടെ ചിത്രം അച്ഛൻ മനസ്സിലേറ്റിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അച്ഛനിലെ കാമുകൻ ഉണർന്നതങ്ങനെയാണ്. അച്ഛൻ കത്തയച്ചു... ഹൃദയം പകർത്തിവെച്ച്... അത്ര നല്ല വാചകങ്ങൾ അമ്മ കഥാപുസ്തകങ്ങളിലേ വായിച്ചിരുന്നുള്ളൂ. അച്ഛൻറേതെന്ന് അമ്മയ്ക്ക് തോന്നിപ്പിച്ച തൻറേടം,ആത്മാർഥത ഇവയെല്ലാം സാഹിത്യഭംഗിയുള്ള ആ വാചകങ്ങളുടെ മിടുക്കായിരുന്നു. ഭാഷ ഒരു കെണിയാണെന്ന് അമ്മ പലപ്പോഴും എനിക്ക് പറഞ്ഞു തന്നിട്ടുണ്ട്. അതിനു കാരണം ഈ കത്താവണം.


അമ്മ ആ കത്തിന് മറുപടി അയച്ചു. പിന്നെ അച്ഛൻ ഫോൺ ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. ട്രങ്കും ചിലപ്പോൾ ലൈറ്റ് നിംഗ് കോളും വിളിച്ചു. കുറെ ഏറെ കത്തുകൾ അയച്ചു. ഒരു കത്തിൽ പച്ചപ്ളാസ്ററിക് വട്ടത്തിനകത്ത് നിൽക്കുന്ന ഗുരുവായൂരപ്പനുണ്ടായിരുന്നു. അത് താലിയായി കരുതാൻ അച്ഛൻ ആവശ്യപ്പെട്ടിരുന്നു. അച്ഛൻ റെ കത്തുകളായിരുന്നു അധികം. അമ്മ കുറച്ചേ എഴുതീരുന്നുള്ളൂ. ഒരു ദിവസം നാലു കത്തുകൾ വരെ അച്ഛൻ എഴുതീരുന്നു.


അമ്മ അഞ്ച് ചേട്ടന്മാരുള്ളതിൽ ഒരു ചേട്ടന് കത്തയച്ചു. ജാതി മാറിയുള്ള കല്യാണം നന്നാവുമോ മോശമാവുമോ എന്ന് ചോദിച്ചു.


ചേട്ടൻറെ മറുപടി കത്ത് അമ്മ ഞങ്ങളെ കാണിച്ചിട്ടുണ്ട്. അത് വളരെ നാൾ അമ്മയുടെ ഓഫീസ് മേശയിൽ ഭദ്രമായിരുന്നിരുന്നു.


കൾച്ചറൽ ഡിഫറൻസ് ഭയങ്കരമായിരിക്കുമെന്നും അത് സഹിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാവുമെന്നും ചേട്ടൻ അമ്മയ്ക്ക് എഴുതീരുന്നു. അത്രമേൽ അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യുമ്പോൾ പരസ്പരം ബോറടിക്കുമെന്ന താക്കീതും ഉണ്ടാരുന്നു. എന്നാൽ അമ്മ ആരേ കല്യാണം കഴിച്ചാലും അമ്മയുടെ സ്ററെർലിങ് ക്യാരക്ടറിനെപ്പറ്റി ചേട്ടന് ഒരു സംശയവും വരില്ലെന്നും ഒത്തിരി ഒത്തിരി സ്നേഹ ത്തോടെ ചേട്ടൻ കത്തവസാനിപ്പിച്ചിരുന്നു.


ആ കത്ത് ഞങ്ങൾ കുട്ടികളെ കുറച്ചൊന്നുമല്ല അമ്പരപ്പിച്ചത്. അങ്ങനെ ഒരു ചേട്ടൻ നേതൃത്വം നല്കി ഈ കുഞ്ഞിപ്പെങ്ങളുടേയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മറ്റൊരനിയത്തിയായ അമ്മീമ്മയുടേയും പേരിൽ മുപ്പത് വർഷം നീണ്ട സിവിൽ കേസ് കൊടുക്കുക, പിന്നീട് ജീവിതത്തിലൊരിക്കലും അവരെ കാണാതിരിക്കുക ഇതെല്ലാം എങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നു എന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് അന്നൊന്നും മനസ്സിലായതേയില്ല. മതം. ജാതി, സ്വത്ത് ഇതെല്ലാം സ്നേഹവാൽസല്യങ്ങളോട് കയർക്കുകയും കണക്ക് പറയിക്കുകയും ചാട്ടവാറിനടിച്ച് കൊന്നുകളയുകയും ചെയ്യുമെന്ന് പിന്നെപ്പിന്നെ ഞങ്ങൾ അറിഞ്ഞു.


ചേട്ടൻറെ കത്ത് കിട്ടിയതിനു ശേഷമാണ് അമ്മ ഞങ്ങളുടെ അച്ഛൻ അയച്ച കാറിൽ തിരുവനന്തപുരത്തേക്ക് പോയത്.


ആരോടും ഒന്നും പറയാതെ.. പഠിപ്പും ജോലിയും അറിവും കഴിവും ഒരുപാട് സ്നേഹവുമുണ്ടെന്ന് അമ്മ കരുതിയ ഞങ്ങളുടെ അച്ഛനൊപ്പം ജീവിക്കാൻ...


അന്ന് വൈകുന്നേരം തന്നെ ആ കല്യാണം നടന്നു.

അമ്മച്ചിന്തുകൾ 4

                                                              
ആ സഹോദരൻ ലീവിനു വരുന്നത് അമ്മയെ പരിഭ്രാന്തയാക്കി. വീട്ടിലുണ്ടാകുമ്പോഴെല്ലാം അമ്മീമ്മയുടേയും സ്വന്തം അച്ഛൻറേയും ഒപ്പം ഇരിക്കാൻ അങ്ങനെ സ്വയം രക്ഷിക്കാൻ അമ്മ താല്പര്യപ്പെട്ടു.

മകൻ വരുന്ന പ്രമാണിച്ച് രുഗ് മിണി അമ്മാൾ മൈസൂർ പാക്കും പാൽ തെരട്ടിപ്പാലും ധാരാളം ഉണ്ടാക്കി. മുറുക്കും ചീടയും തേൻകുഴലും പൊക്കുവടയും ചെയ്തു.

ആ സമയത്താണ് വിഭാര്യനും രണ്ട് കുട്ടികളുടെ അച്ഛനുമായ ഒരു ബ്രാഹ്മണൻറെ ആലോചന വരുന്നത്. അയാൾ തമിഴ് നാട്ടുകാരനായിരുന്നു. അവിടെ ഉദ്യോഗസ്ഥനുമായിരുന്നു. അയാൾക്ക് അഞ്ചു പൈസ പോലും വരദക്ഷിണ വേണ്ടിയിരുന്നില്ല. അമ്മ സ്ഥലം മാറ്റം വാങ്ങി പോവുകയും വീടു മാറുകയും വേണ്ട. ആ കുഞ്ഞുങ്ങളെ നോക്കി വളർത്തിയാൽ മതി. അയാൾ ഇടയ്ക്കിടെ അമ്മയെ വന്നു കണ്ടു കൊള്ളാം.

ഈ ആലോചന എല്ലാവരും ശരി വെച്ചു. അമ്മീമ്മ ഒഴികേ...

അമ്മ വീട് വിട്ടു പോവണ്ട എന്നത് അമ്മയുടെ മാതാപിതാക്കൾ ഇഷ്ട പ്പെട്ടു. നായന്മാർ പെൺകുട്ടി കളുടെ ഏറ്റവും വലിയ പിന്തുണ , പിറന്ന വീടാണ്. എന്നും അതാണ് അവരുടെ വീടെന്ന സത്യം എല്ലാ ബ്രാഹ്മണ സ്ത്രീകൾക്കും അസൂയ ജനിപ്പിച്ചിരുന്ന ഒരു കാര്യമായിരുന്നു. രുഗ്മിണി അമ്മാൾ അക്കാരണം ചൂണ്ടിക്കാട്ടി അമ്മയെ സമാധാനിപ്പിച്ചു. സുബ്ബരാമയ്യർക്കും രണ്ടു പെൺമക്കൾ എങ്കിലും വയസ്സുകാലത്ത് അടുത്തുണ്ടാവട്ടെ എന്ന ആശയുണ്ടായി.

വരദക്ഷിണ, സ്വർണം, ആഡംബരം എന്നിവയിൽ പണം മുടക്കേണ്ടല്ലോയെന്ന് സഹോദരരും അതിരറ്റ് ആഹ്ളാദിച്ചു.

ഇരുപത്തെട്ടര വയസ്സിൽ അമ്മ ആ ധനിക മഠത്തിൽ സ്വയം അധികപ്പറ്റ് എന്ന തോന്നലിൽ വെന്തുരുകി. എല്ലാവരുടേയും ഓമനയെന്ന് കരുതിയിരുന്ന അമ്മയ്ക്ക് ഇതൊരു കനത്ത ആഘാതമായിരുന്നു.

അമ്മ കരഞ്ഞു... ബഹളം വെച്ചു. അമ്മീമ്മയെപ്പോലെ നിത്യകന്യകയായി വീട്ടിലിരുന്നോളാം എന്ന് വാശിപിടിച്ചു.

ഇക്കാലത്ത് എൻറെ അച്ഛൻ സ്ഥലം മാറ്റമായി പുത്തൻതോപ്പിലേക്ക് പോയിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

സഹോദരൻ പ്രശ്നമുണ്ടാക്കാതെ ലീവ് തീർന്ന് പോയതും ആ കല്യാണാലോചന ഒഴിഞ്ഞു പോയതും ആഘോഷിക്കാൻ അമ്മയും അമ്മീമ്മയും കൂടി വീട്ടിലറിയിക്കാതെ ഒരു ഞായറാഴ്ച അക്കാലത്തെ ഒരു പ്രധാന ആകർഷണ കേന്ദ്രമായ പീച്ചി ഡാം കാണാൻ പോയി. അവർക്കുള്ള ഒരു വലിയ കുരുക്ക് അവിടെ ഒരുക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.

അക്കാലത്ത് ഗംഭീരമായ ഒരു പ്ളാൻഡ് ഗാർഡനായിരുന്നു ആ ഡാം സൈറ്റിലുണ്ടായിരുന്നത്. അത് കണ്ടു പലരും ചെടികൾ അങ്ങനൊക്കെ സ്വയം വെട്ടിയൊരുക്കാനും മുറ്റത്ത് പ്ളാൻ ചെയ്തു ചെടികൾ നടാനും താല്പര്യപ്പെട്ടു. എനിക്കഞ്ചാറു വയസ്സുള്ള പ്പോൾ അത്തരം വീടുകളുടെ പൂന്തോട്ടക്കാഴ്ച കാണാൻ ഞാനും റാണിയും കുഞ്ഞുഫ്രോക്കുമിട്ട്
അവരുടെ ഗേറ്റിങ്കൽ പോയി നില്ക്കുമായിരുന്നു. അവസരം ഒത്തു വന്നാൽ 'ഒരു ചെടി തരോ, ഒരു തൈ തരോ' എന്ന് ചോദിക്കുകയും തന്നാൽ വീട്ടിൽ കൊണ്ട് വന്ന് നടുകയും പരിപാലിക്കുകയും പതിവായിരുന്നു.

അമ്മയും അമ്മിമ്മയും ഡാം സൈറ്റിൽ ചുറ്റിനടക്കുമ്പോഴാണ് എൻറെ അച്ഛനും ചില സുഹൃത്തുക്കളും പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്. അതൊരു അവിചാരിത കൂടിക്കാഴ്ചയായിരുന്നു. സ്വാഭാവികമായും അവർ സംസാരിച്ചു. അച്ഛൻ സുഹൃത്തുക്കളെ പരിചയപ്പെടുത്തി. സുബ്ബരാമയ്യരെ അന്വേഷിച്ചു. തികച്ചും ഔപചാരികമായ കുശലം പറച്ചിലായിരുന്നു അത്. അപ്പോൾ തന്നെ അമ്മയുടെ ഒരു ബന്ധു ചേട്ടനും കുടുംബവും അവരെ കാണുകയും പരസ്പരം സംസാരിച്ചു എല്ലാവരും പിരിയുകയും ചെയ്തു. അമ്മയും അമ്മീമ്മയും ബന്ധുക്കൾക്കൊപ്പം ആഹാരം കഴിച്ച് മടങ്ങി വന്നു. വീട്ടിൽ പറയാതെയാണ് വന്നതെന്നു കൂടി അമ്മ ആ ചേട്ടനോട് വ്യക്തമാക്കിയിരുന്നു. 'അതുക്കെന്നാ, അക്കാ കൂടെ തങ്കയ്ക്കെങ്കേയും പോകലാം ' എന്ന് ചേട്ടൻ അത് നിസ്സാരമാക്കി.

തലമുറകളിലേക്ക് ആത്മാവും ഉടലും ചേർന്ന്
വളരുന്ന കൊടും ശിക്ഷകളുടെ ക്രൂരമായ അട്ടഹാസം അമ്മ അപ്പോൾ കേട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല.

കാലം അങ്ങനെയാണല്ലോ.